De tijd vliegt en de ontwikkelingen ook….

Alweer bijna twee weken geleden dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Twee weken waarin er wel weer het een en ander is gebeurd. Het gesprek met mijn Beth Moore zus was fijn, zinvol en interessant. Partner en kinderen waren er bij en het was goed om dit zo met elkaar te doen. Ik voelde mij rustig en kon het allemaal een plek geven. Ja dit is wat ik wil en waar ik voor wil gaan. Dat is me nu wel duidelijk!

Heb mijn verhaal inmiddels wel met een aantal mensen meer gedeeld (vrienden, kantoor, familie) en ik merk dat ik dat ook wel prettig vind. Ook al weet ik dat ik de persoon ben die het moet gaan doen, maar het is ook fijn om er over te praten. Lieve reacties en ook wel weer heel bijzondere momenten. Ook bij de meiden van het sporten mijn verhaal neergelegd. Daar was ik wel nerveus voor maar dat helemaal niet gehoeven. Allemaal lieve reacties…. Dat is prettig. Ik weet dat het mijn keuze is maar het is zeker fijn als mensen je steunen en achter je staan.

Dan werd het ook wel tijd om een volgende stap te nemen. Want vertellen dat je iets wil gaan doen is nog best wel veilig. Er staat nog niets vast….klinkt wel fijn maar een vervolgstap moest er wel van komen. Afgelopen weekend heb ik mezelf hier op voorbereid. Ook met mijn partner hierover gesproken. Ik zou maandag gaan bellen naar het ziekenhuis voor een eerste afspraak. Dat heb ik inderdaad gedaan en dat was best wel even heel spannend. Maar de stap is gezet. Alleen de stap ging wel ineens heel vlug want ik kon meteen de volgende dag al terecht voor deze eerste afspraak. Dat was wel even heel vlug…..als je drie weken verwacht had.

Er was dus niet veel tijd om na te denken. De doorverwijzing van de huisarts geregeld en de volgende dag naar het gesprek in het Slotervaartziekenhuis. Ik had wel nog een boekje gevonden op de site met allerlei informatie. Dat goed gelezen samen met mijn partner. Om toch nog weer meer te weten…wie weet was dat wel handig. Keurig op tijd waren we aanwezig en al heel snel waren we aan de beurt.

Daar zat ik dan voor de man die mij misschien wel over enkele maanden zou gaan opereren. Later hoorde ik van mijn Beth Moore zus dat de andere twee vrouwen uit onze kerk ook door hem geopereerd zijn.

Hij heeft heel wat aan mij gevraagd. Ja best wel veel. Maar dat is denk ik ook wel goed.
Uiteindelijk was zijn antwoord dat hij wel met mij de screening in wil gaan. Dat was dus weer een stap. Ik mag de screening in. Ik heb allerlei papieren/formulieren/vragenlijsten etc ontvangen. De data voor de vervolgafspraken zijn bekend. En de dag waarop ik weet of ik wel of niet geopereerd ga worden is bekend.

Dat alles geeft wel rust in mijn hoofd. Stap gezet. Duidelijkheid…en een doel!

Met 1 opdracht ben ik op pad gestuurd. Graag nog wel wat kilo’s eraf voor een eventuele operatie. De opdracht is duidelijk. Ik weet wat mij te doen staat.
De operatie voelt wel voor mij als een beetje falen. Maar ik weet ook dat het me anders
niet gaat lukken. Ik heb deze duw in mijn rug nodig. Ik weet ook heel goed dat ik het straks moet doen. Ik moet mijn leven veranderen. Goed op mijn voeding letten etc.

snel-afvallen
Maar dat is juist wat ik wil. Ik wil gezond leven. En ik weet echt heel goed hoe dat moet!
Terwijl ik het schrijf voelt het weer als falen, want ik weet het allemaal wel maar waarom lukt het dan niet. Ik besloten om daar maar niet te veel meer aan te denken. Ik kijk vooruit. Ik ga voor genoeg kilo’s eraf. Hoeveel er dat zullen worden weet ik niet. Ik ga mijn best doen, zekers, en dan zie ik wel hoeveel kilo’s dat zullen zijn. Me weer blind gaan staren op een getal wil ik niet. Natuurlijk heb ik wel een streven en dat is 10 kilo.
Maar als ik van mijzelf weet dat ik mijn best gedaan heb en het worden er 8 dan ben ik ook tevreden. En worden het er 12 dan ben ik ook blij.

Ik ga ervoor. Voorlopig is dat waar ik mij op kan richten. De eerst volgende afspraak in het ziekenhuis duurt nog een hele poos. Dus mooi de tijd om met mezelf bezig te zijn.
En het is ook wel heel fijn om te weten dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik kan en mag altijd mijn verhaal aan mijn hemelse Vader kwijt en Hem om hulp vragen. En om mij heen zijn zoveel lieve mensen…… fijn!

Vandaag weer wezen sporten, speciaal programma specifiek op mijn buik gericht. De stand op de weegschaal van vandaag is het begin…..

Als er weer wat te melden is zal ik dat zeker weer doen!

Groeten Ikkie

20130113-180456.jpg

Advertenties

Tijd om na te denken….

Nagedacht?
Er zaten dit keer 4 weken tussen onze bijeenkomsten van Beth Moore. We hadden dus wat meer tijd om onze 5 dagen studie te doen. Dat was wel even fijn, want ik had nog meer om over na te denken. Al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik er de eerste dagen niet aan heb willen denken. Wat moest ik nu met een ‘maagverkleining’? Aan mijn partner heb ik ook aangegeven dat ik er even niet over wilde praten omdat ik er anders over wakker zou liggen. Mijn directe collegaatje heb ik het wel mee gedeeld maar ook aan haar aangegeven dat ik echt niet wist wat ik er mee moest. Dat ik er echt van geschrokken was. Ik heb het er echt met niemand verder over gehad. Dat is voor mij echt heel uniek want ik deel eigenlijk wel heel veel zeker met mijn moeder. Maar dat was nu ook niet het geval. Gewoon omdat ik het even niet wist.

Het bleef mij natuurlijk wel bezighouden. Terugdenkend aan alles wat ik hiervoor geschreven heb…..er is door 12 vrouwen voor mij gebeden…en daar komt dan eerst dat beeld uit dat iemand mij ‘slank’ ziet en dan later de door meerdere vrouwen genoemde ‘maagverkleining’. Eigenlijk kan ik niets anders dan dit als gebedsverhoring zien. Als ik dit van iemand anders zou horen, zou ik er van overtuigd zijn geweest. Waarom dan nu niet? Waarom kon ik dit niet zo zien? Waarom niet??

Ik heb God op een gegeven moment gevraagd of Hij mij een bevestiging zou willen geven dat dit zijn Weg is die ik moet/mag gaan. Ik zou dat afwachten. Dat gaf voor mij het gevoel dat ik het even los kon laten. God zou wel van zich laten horen of niet.

Een aantal dagen later in de kerk stond ik na de dienst met iemand te praten waar ik wel mee in een commissie heb gezeten. Ik weet niet meer hoe het kwam, omdat het voor mij echt heel onverwacht kwam. Maar op een gegeven moment zei zij tegen mij of ik wel eens aan een maagverkleining had gedacht. Wat? Hoorde ik dat nu goed? Zomaar uit het niets noemt zij het woord ‘maagverkleining’. Ze gaf mij aan dat er nog iemand was bij ons uit de kerk die dat gedaan had. En ze had ook een buurvrouw die dat ook gedaan had. Allebei succesvol. Nou ik stond echt aan de grond genageld. Dit was toch niet te geloven ik kreeg het bijna op een presenteerblaadje van God. Nu kon ik er toch echt niet meer om heen. Help het kwam echt op mij af. Ik heb dat wel met haar gedeeld. En zij gaf ook aan, laat het tot je inwerken en kijk eens op internet, lees eens wat, vraag eens wat. Neem er de tijd voor. Ook dit met mijn partner gedeeld maar nog niet echt veel verder wat mee gedaan. Ik vond het eigenlijk te eng om er verder nu iets mee te doen.

Vlak voor kerst was ik alleen thuis en heb toen op google even durven kijken. Het een en ander gelezen. Ik kon het in rust lezen, werd er niet nerveus van en daardoor was dat voor mij ook een bevestiging dat het een goede weg/stap zou zijn. Maar heb er toen verder niets meer meegedaan.

Een heerlijke week weggeweest van tweede kerstdag tot begin van 2015. Met de jaarwisseling zei mijn partner wel heel lief dat hij hoopte voor mij dat ik heel veel nieuwe kleren zou moeten kopen in dit nieuwe jaar omdat alles te groot zou zijn…. Daarmee liet hij zien dat hij volledig achter mij stond.

Toch heb ik verder met niemand over gesproken. Hoe minder mensen het weten, hoe beter. Iedereen heeft een mening, denkt het te weten. Wil wel dat ik het doe of wil dat niet. Daar heb ik helemaal geen zin in. Voorlopig zo min mogelijk mensen. Voor mij is het Gods weg die ik mag gaan en dat is het allerbelangrijkste voor mij. En dat weet ik zo zeker omdat Hij mij afgelopen dinsdag nog een extra bevestiging heeft gegeven.

Een collega kwam bij mijn collegaatje en mij op de kamer. Ze had een vraag en raakten in gesprek. Ik ken haar al redelijk wat jaren en ze weet ook wel wie ik ben. Ze vroeg mij hoe het met het afvallen ging. Ik gaf aan dat ik het misschien maar eens volledig over een andere boeg moest gooien. Waarop zei reageerde van dat er een collega van ons van het Franse Bijbelgenootschap zes weken geleden een maagverkleining heeft gehad. En dat dit heel goed is gegaan en dat ze er heel blij mee is. Ze vroeg daarom ook af dit niet was voor mij zou zijn. Ongelooflijk dat nu zelfs op kantoor iemand met dit verhaal komt. Voor mij dus een tweede bevestiging van God. Ik kon er nu niet meer omheen. Dit ook met haar gedeeld omdat ze zag dat ik geraakt was.

Door deze tweede bevestiging voelde ik dat ik er wat mee moest gaan doen. Alsof God zei van kom ik, je weet nu toch dat het mijn Weg is. Daarom woensdag, het was weer mijn Beth Moore ochtend, na afloop met een aantal vrouwen dit alles gedeeld.

Het lijkt wel of ik een boek lees, maar ik ben dan wel zelf de hoofdpersoon. Heel bijzonder, maar ook heel eng en spannend. Maar ben er ook best wel rustig onder. Donderdagavond heb ik een eerste gesprek met een van mijn Beth Moore zussen. Even ter info en verder zien we het dan wel weer.

Ik ben er klaar voor…..we gaan het zien! Spannend maar ook heel bijzonder!

Liefs Ikkie

p.s. voor mijzelf besloten dat ik een blog bij ga houden omdat ik het graag op papier wil hebben. Voor mijzelf omdat ik het op deze manier ook een plek kan geven. Moet zeggen nu ik helemaal bij ben na een aantal blogs voel ik me heel rijk met mijn geloof.

Psalm 118:6 Met de Heer aan mijn zijde heb ik niets te vrezen. (NBV) De tekst die al jaren op mijn muur in mijn slaapkamer staat!

Vanaf nu zal ik wanneer het nodig is mijn blog bij houden om te zien wat het vervolg wordt van dit ‘verhaal’.

hand-in-gods-hand

En wat er toen gebeurde….

En toen…
Op een van de Beth Moore ochtenden waren we na de gebedspunten nog met elkaar wat aan het praten, voordat we aan de dvd zouden beginnen.

Een van de vrouwen naast mij, gaf aan dat ze tijdens het bidden voor mij een beeld van God had ontvangen. Ze had mij ‘slank’ gezien. Ik wist echt niet wat ik hoorde. Hoorde ik het nu goed? Maar het was alweer tijd om naar de dvd te kijken…dus ik moest heel snel schakelen en op Beth letten om niets te missen. Deze Amerikaanse sprak namelijk heel vlug in het Engels. Dus ik moest echt goed op de ondertiteling letten anders zou ik wat missen. Nou ik kan je vertellen dat was heel moeilijk deze keer. Was het echt waar, had zij mij gezien? Mij? Help ik had wel vaker dit soort dingen gehoord en vond het dan altijd fantastisch voor die persoon waarom het ging. Maar nu ging het om mij. Dat is echt wel heel wat anders moet ik je zeggen. Na de dvd toch haar nog maar even aan geschoten om er nog even over door te praten. Het was dus echt waar, zij had tijdens haar gebed mij gezien….mooi ‘slank. Ik heb zo’n mooi gezicht nu al zei ze en dat beeld was daarom ook zo mooi. Wauw…..dit deed werkelijk wat met mij. Ik zweefde de rest van de dag op een mooie wolk rond, wie kon mij nog stuk krijgen? Ik zou mooi ‘slank’ worden…wanneer dat was alleen nog niet duidelijk. God hoorden ons bidden dus zeker, daarvan was ook voor die tijd wel overtuigd. Maar dit was voor mij wel een heel specifiek teken! Dit was iets dat ik echt nog nooit van mijn leven mee gemaakt had. Ik moest na deze ochtend ook nog sporten. Ik heb het daar met 1 van de meiden gedeeld. Ik had echt vleugels tijdens mijn oefeningen…kon net wat meer dan anders. Het was echt een wauw gevoel. Op kantoor de volgende dag met mijn directe collegaatje gedeeld. Ik ben er zo vol van….. Maar toch begrijp ik het dan niet dat het afvallen me niet lukt. Ik wil er niet te veel aandenken. Mijn lieve zoon was inmiddels al heel wat kilo’s kwijt, maar ik kon niet wat hij kon. Waarom nu niet? Je zou toch denken dat dit juist nu wel zou moeten kunnen nu er zo voor mij wordt gebeden. Maar ik laat mij niet het veld uit slaan. Ik blijf vertrouwen op God. Hij heeft dit beeld gegeven en daar hou ik mij aan vast ook al is het best wel moeilijk en bepaald het een groot deel van mijn leven. Meer dan eigenlijk iedereen van mij weet. Maar iedereen heeft zijn kruisje dus ik wil er ook niet te veel aandacht op vestigen.

Er verstreken wat weken totdat we voor de laatste keer van 2014 als Beth Moore groep bij elkaar kwamen. Het was weer een heerlijke ochtend. Fijne gesprekken en weer die gebedspunten. Toch ook maar deze keer gevraagd om gebed dat ik het tijdens de feestdagen goed kon volhouden om niet te veel te eten en snoepen. Elke keer hetzelfde gebedspunt voor mij….maar het is ook heel belangrijk voor mij. En dan hoor je dat 1 van de vrouwen heerlijk sport en op haar eten let en al 7 kilo is afgevallen. Tja dat vind ik dus heel moeilijk om te horen…. want zij is al niet dik….. Gewoon verder gaan, want mijn tijd komt…..maar wanneer????

Het was weer tijd om naar huis te gaan. Ik hoef nooit zo snel weg dus blijf altijd nog even na praten en ben daardoor wel vaak een van de laatste die weggaat. Zo ook deze keer. We waren nog met vier vrouwen over. We waren bezig om ons gereed te maken om weg te gaan. Toen een van de vrouwen tegen mij zei of ik al eens nagedacht had over een maagverkleining. Een maagverkleining? Dat was toch niets voor mij, daar kwam ik toch helemaal niet voor in aanmerking? De andere twee vrouwen bevestigden dit idee. Het was iets waar zij ook al een tijdje mee rondliepen maar niet echt wisten wanneer ze me dat zouden moeten zeggen. Een van hen werkt zelfs met een heel team die om deze ingreep instaan. Ze is voedingsdeskundige/diëtiste. Ze heeft al eerder gezegd dat ik altijd met haar kon praten als ik daar behoefde aan had. Ze hadden allemaal door dat mijn afvallen heel belangrijk voor mij is. En hadden ook intensief voor mij gebeden. Ze hadden alle drie ‘die maagverkleining’ in hun hoofd.
Daar stond ik dan in de gang met drie lieve zussen die mij vertelden dat ik eens moest nadenken over een maagverkleining. Nou ik zal je eerlijk zeggen dat ik me echt helemaal rotgeschrokken ben. Ik wist echt niet wat er met mij gebeurde. Wat moest ik hier nu weer mee. Dat ze heel oprecht waren daar twijfelde ik echt geen minuut aan. Maar dit was iets wat ik nooit en never verwacht had. En ik wist ook niet wat ik hier nu mee moest. Ik moest huilen en wist niet goed wat ik moest zeggen. Ze waren zo lief voor mij….. Ik moest nu echt weg want ik zou zo gaan sporten en wel twee keer achter elkaar. Hoe moest dat nu, na dit? Ik heb tegen de vrouwen gezegd dat ik het een plek zou geven en over na zou denken. Nu eerst maar sporten dat zou al moeilijk genoeg zijn. Ik heb niets gezegd tegen de meiden bij het sporten. Heb wel aangegeven dat ik een heftige ochtend achter de rug had en graag wilde sporten om even tot mijzelf weer te komen. Gelukkig kon ik dit keer heel lang sporten zodat ik lekker de tijd had om even tot rust te komen in mijn hoofd. Per telefoon wel even contact gehad met mijn partner want ik moest mijn verhaal even kwijt, helaas kon hij mij niet goed verstaan door de herrie zodat ik eigenlijk mijn verhaal niet kwijt kon. Thuis met de jongens erbij wilde ik het er niet over hebben. Eerst maar eens even een plek gegeven en dan nadenken of dit iets voor mij zou kunnen zijn…..

Pfff tja dit kan er dus gebeuren als mensen voor je gaan bidden. Er kunnen dingen uitkomen die jezelf nooit bedacht zou hebben. Ik had dit echt nooit bedacht en verwacht! Ik had/heb echt even de tijd nodig om dat wat er gebeurd is te verwerken.

Eerst ziet iemand mij ‘slank’ en dan komt het woord ‘maagverkleining’………HELP!!!

Liefs Ikkie

Happy-2105-lipstick-make-up-colorful

En toen begon dan eindelijk mijn Beth Moore studie

bidden_bijbel

Beth Moore
En toen was het eindelijk zover. De allereerste avond van de Beth Moore studie was daar. De studie ‘Boven jezelf uit’. Deze keer een avond met alle groepen en vanaf de volgende keer dan met mijn eigen groep. Wel al een kennismaking met de groep en dat was al leuk. Wat ik heel leuk vond was dat er ook mensen van buiten onze kerk bij waren. Eigenlijk was er meteen al een bijzonder verhaal…. (inhoud maakt voor mijn verhaal niet uit, dus laat ik daarom ook onbeschreven). Ja een leuke groep met ‘zussen’ was het. Het zou een mooie en intensieve tijd gaan worden. Kom maar op ik had er zin in en keek er al maanden naar uit.

Gelukkig was onze eerste avond als groep al de volgende week en hoefden we geen twee weken te wachten. De groep bestond in het begin nog uit 14 vrouwen, helaas zijn het er uiteindelijk 12 geworden. Dat kan altijd gebeuren maar toch was het wel jammer. De groep waar we mee overbleven was/is een heel fijne groep. We hebben al heel wat met elkaar meegemaakt en heel veel lief en leed met elkaar gedeeld. De studie is mooi en we leren heel veel van Beth over de vrucht van de Geest. Soms moeilijk en confronterend, maar ook vertroostend en hoopvol.

Een onderdeel van de bijeenkomsten is de gebedspunten. Waar we dan de komende twee weken voor kunnen en mogen bidden.
Bij mijn sporten had ik ook verteld dat ik deze studie deed. Dat ik dat voor mezelf deed en ook de hoop had dat dit dan effect zou hebben voor mijn gewicht. Dus toen daar het onderdeel gebedspunten werd geïntroduceerd was het voor mij heel snel duidelijk dat ik mijn gewicht/afvallen zou zeggen. Maar zou ik dat wel durven, zo open en zo eerlijk? Was dat nu wel een goed idee? Ik begon te twijfelen maar uiteindelijk wilde ik helemaal niet toegeven aan mijn twijfel. Want dan zou ik toegeven aan de tegenstander van mijn God en dat is iets dat ik zeker niet wil. Dus toen was daar het moment dat ik heel open en eerlijk aan de vrouwen mijn verhaal (zie de andere blogs) verteld heb. Ze gaven aan dat ze graag voor mij wilden gaan bidden. Zo lief…zo fijn…zo’n opluchting…was dit dan nu het begin….

Hoopvol ging ik deze morgen weer naar huis. Het was namelijk best wel een heel emotionele en goede ochtend geweest. Er was nog ter plekke met een van de vrouwen gebeden. Zij had ook iets met ons gedeeld en er was reden genoeg om daar meteen voor te bidden. Wat mooi dat we er zo voor elkaar konden zijn! Ja het was een mooie groep vrouwen die Beth Moore ‘zussen’  van mij. Oh wat was ik blij dat ik deze studie was gaan doen. Het was ook heerlijk om een aantal avonden in de veertien dagen bezig te zijn voor mijzelf met de vrucht van de Geest met de Bijbel heel veel open. Ik schreef alles over en was altijd heerlijk bezig. Ach of het nu een uurtje was of twee uurtjes wat maakte dat nu uit. Het was zo fijn om te doen en ik leerde zoveel. Heerlijk om dat ook met mijn partner te kunnen bespreken en hem soms ook te vragen om na te denken over een vraag. Ja dit was een goed idee om zo bezig te zijn met God.

De dienst op zondag is eigenlijk niet genoeg om de hele week zo dichtbij God te blijven. Dan merk je dat je halverwege de week toch wel weer erg de wereld in getrokken wordt. Door de preek zondags op te schrijven bleef deze wel langer hangen, en daardoor had ik ook wel meer aan. Maar zo bezig te zijn door de weeks met de studies van Beth had zeker wat bijzonders.

Inmiddels hadden we ook een groepsapp en kwamen er af en toe ook mooie berichten over de app. Soms was er een van ons die even wat met ons moest delen en konden we er voor elkaar zijn.

Het bidden voor elkaars gebedspunten was/is ook bijzonder. Je voelt je erg met elkaar verbonden en je bent ook elke week weer benieuwd hoe het ‘bidden’  gegaan is. De vrouw waarvoor die ene keer apart gebeden is, heeft vrij direct gebedsverhoring ontvangen. We zijn er allemaal nog steeds stil van. Wat een bijzonder verhaal is dit….ook om nooit te vergeten.

Ja hoor Beth Moore was begonnen en de eerste keren waren we als groep bij elkaar geweest. Elke keer gaf ik mijn gewicht/afvallen als gebedspunt op.
Maar waar ik op hoopte….nl dat op de weegschaal de kilo’s eraf zouden vliegen….dat gebeurden niet. Deed echt met eten keurig mijn best, want ik kon het toch niet maken om dat niet te doen als die lieve zussen zo voor mij zouden bidden?

Nou ik moest gewoon vol blijven houden…..God hoort en vervuld gebeden op zijn Tijd en zijn Manier. Dus volharden!!!

Liefs Ikkie

Afsluiting van het kringseizoen 2013/2014

Kring
Vanuit onze kerk zit ik op een kring. Om de veertien dagen heb ik op dinsdagavond kring. Dat is van september t/m april/mei. Op de kringavonden werken we met een boekje, maar het wel en wee van de kringleden is ook belangrijk.

Als afsluiting van het seizoen 2013/2014 hadden we afgesproken om een heerlijk stuk te wandelen met elkaar en daarna nog gezellig wat te drinken. Gelukkig was het goed weer en hebben we heerlijk gewandeld en met elkaar gepraat. Het was echt heel lekker en ook gezellig. We hebben ook met elkaar nog wat gedronken in het restaurant dat bij onze wandelgelegenheid was. Natuurlijk kwam het nieuwe seizoen ook nog ter sprake. We moesten nog een nieuw boek uitkiezen om te gaan behandelen. Maar dat was niet het belangrijkste dat er besproken werd. Ik hoorde ook die avond dat er in september a.s. een Beth Moore studie ging starten om de twee weken.
Ik had inmiddels van een paar vriendinnen gehoord dat de Beth Moore studies echt de moeite waard zijn maar wel intensief. Je hebt namelijk minimaal 5 avonden studie in 1 week. En dat dan 10 weken lang. Met mijn gezin, baan leek met dat te intensief worden. Maar daar was nu de mogelijkheid om het om de twee weken te doen. Dan duurt de studie 20 weken ipv 10 weken. Dat zou wel beter in te vullen zijn voor mij. Ja dat zou ik wel graag willen. Het onderwerp zou gaan over de vrucht van de Geest. Ook nog eens heel interessant. Een van mijn vriendinnen zou dat ook gaan doen en dan ook op de kring blijven. Daar had ik ook wel oren naar. Eerst maar eens over nadenken en dan zou ik dat wel doorgeven aan onze kringleidster.

Op de fiets terug naar huis bleef die studie van Beth Moore mij bezighouden. Als ik die studie zou gaan doen dan zou ik wel elke veertien dagen vanaf september t/m februari op woensdagochtend ‘bezet’ zijn. Dus niet meer zo flexibel voor mijn werk kunnen zijn.

Als ik Beth Moore zou doen, zou ik meer tijd voor mezelf nemen want ik had die tijd nodig om de studie te doen. Ik zou dan meer tijd met God bezig zijn en dat is natuurlijk nooit verkeerd. Zou dit dan eindelijk eens een oplossing zijn voor die opmerking ‘meer tijd voor mezelf’? Het ging er wel op lijken.
Hoe meer ik er over na dacht, hoe meer ik inderdaad het idee kreeg dat ik dit moest gaan doen. Dichter bij God leven en meer van Hem leren dat was wel iets dat ik graag zou willen. Dat zou met deze studie zeker het geval zijn.
En als ik misschien dichterbij en meer met Hem zou leven zou misschien de tweede opmerking ‘van het mezelf gunnen om af te vallen’ ook een plek krijgen. Dat zou toch kunnen?

Het was nog maar mei en in september zou Beth pas beginnen. Dus nog genoeg tijd om er over na te denken. Toch eigenlijk al heel snel op kantoor overlegd of het goed was dat ik wat minder flexibel zou zijn op de woensdag. Ook eerlijk gezegd waarom ik het graag wilde doen. Gelukkig werd daar heel positief op gereageerd. Had ook niet anders verwacht op een christelijk bedrijf.

Dus mezelf via de e-mail opgegeven en gezegd dat ik ook op mijn gewone kring zou blijven. Ja daar keek ik erg naar uit. Omdat het nog lang geen september was, intussen al een boek van Beth Moore besteld over de discipel Johannes. Dan kon ik alvast beginnen om zo nu en dan een avond te gaan zitten. Dat was inderdaad fijn om zo af en toe te doen.

In mei is mijn vader in het ziekenhuis terecht gekomen en helaas op 10 juni op 80 jarige leeftijd overleden aan de ziekte van Kahler. Verdrietig maar ook een troost dat hij nu geen pijn meer heeft en is waar we allemaal graag zouden willen zijn. In de hemel bij onze Vader. Alles had een hoop impact of gezin en familie.

Het leven ging verder met ups en downs….zoals dat bij velen het geval is.

Het vooruitzicht van de Beth Moore studie gaf mij energie. Ik was wel een beetje bang dat ik er misschien teveel van zou gaan verwachten. Soms ging ik me al bedenken hoe het zou gaan lopen…. heerlijk met God bezig en de kilo’s zouden er af vliegen. Oh wat een heerlijk vooruitzicht. Eindelijk zou er gaan gebeuren waar ik al zo’n tijd naar uitkeek. Was het maar al september…

Liefs Ikkie

P1020834

Twee opmerkingen en hoe het verder ging…

artsenauto735

Twee opmerkingen:
1. Meer tijd voor jezelf
2. Het jezelf gunnen om af te vallen

Deze twee opmerkingen bleven maar in mijn hoofd zitten. Maar ik had er echt geen idee wat ik er nu mee zou moeten doen?

Meer tijd voor mijzelf
Ja ik weet het wel dat ik het graag anderen naar het zin maak. Dat ik graag bezig ben voor anderen en dat ik daardoor inderdaad niet zoveel tijd voor mezelf heb. Maar is dat dan niet goed? Als anderen het naar hun zin hebben, denk o.a. aan man en kinderen, dan heb ik het ook naar mijn zin. Het is toch niet verkeerd dat ik graag zorg voor anderen? En dan nu meer tijd voor mijzelf gaan nemen?
Maar hoe moet ik dat dan gaan doen. Een avond op de bank gaan zitten en dan tv kijken. Zou diegene dat bedoelen? Of is het andere manier van tijd voor jezelf?
Moet ik er meer op uit met vriendinnen/vrienden? Of heeft het met mezelf te maken. Moet ik meer voor mezelf zorgen daar tijd voornemen? Ga nu geregeld naar de pedicure om lekker mijn voeten te laten doen. Maar dat zal er wel niet mee bedoeld worden. Ik kwam er maar niet verder mee met wat ik met deze opmerking moest, maar hij bleef wel in mijn hoofd zitten. Het zou dus wel goed zijn als ik er inderdaad wel wat mee zou doen.

Het mezelf gunnen om af te vallen
Dat is inderdaad de andere opmerking waar ik maar bleef lopen. Het afvallen gaat helemaal niet zo lekker. Of misschien wel helemaal niet. Als ik weer een tijd goed bezig ben dan is de weegschaal mijn vriend niet. Ik ga twee keer in de week sporten bij een instituut voor natuurlijke figuurcorrectie. Fijn om naar toe te gaan, maar heb de laatste tijd niet echt het idee dat zij mij verder kunnen helpen. Ik weet het ik moet het doen…en op een of andere manier lukt dat me niet. Ik probeer echt twee keer per week daar naar toe te gaan. Het kost me geld dus dan is het wel belangrijk dat ik ga. Maar heb de laatste tijd toch steeds meer het idee dat dit het zo niet gaat lukken.

Mijn gewicht is wel degelijk een ‘probleem’ voor mij. Het houdt me erg bezig. Ik sta er mee op en ga er ook weer mee naar bed. Ben niet blij met mezelf. Voel me vaak falen omdat mij het afvallen niet lukt. Ik vind mezelf zo helemaal niet mooi. Ik wil ook weer ‘leuke’ kleren kopen ipv de hobbezakken die ik nu koop. Ik wil er mooi uitzien voor mijn partner. Ik wil zoveel….maar zelfs al die dingen krijgen me niet in de positieve flow…
Dus een opmerking van dat ik het mezelf moet gunnen……wat bedoelt die persoon daar dan mee? En hoe doe je dat?

Is er nu echt niet iemand die mij kan vertellen wat ik met deze opmerkingen zou kunnen doen? Of mee moet doen? Dan moet ik het wel met iemand delen, anders zal ik ook nooit een antwoord krijgen op deze vragen….maar dat is wel verhipte moeilijk en veel gevraagd.

Ach we gaan wel verder met het leven en we zien wel…..misschien komt er wel een moment dat ik denk….verhip bedoelen ze misschien dit?
Tenslotte weet niemand dat ik met deze twee opmerkingen rondloop. Niemand weet
dat ze me zo bezighouden en dat ik heel graag een antwoord zou willen hebben……
Verder gaan alsof er niets aan de hand is. Misschien niet een goede keuze maar heb dat wel gedaan.

Mijn geloof
Mijn geloof heeft me in de moeilijke tijden van mijn scheiding altijd heelveel houvast gegeven. Ben nooit boos geweest op God en heb Hem altijd heel dichtbij gevoeld.
Het was zo bijzonder hoe ik in die tijd met God gewandeld heb.

En ook in de tijden dat ik mijn nieuwe partner leerde kennen was God zo dichtbij. Ons verhaal is zo bijzonder. Echt heel bijzonder! God is zo groot en goed!

Er zijn zoveel gebeden van mij geweest naar God ivm mijn gewicht. Dat ik zo graag wil afvallen. Noodkreten heb ik uitgeroepen….. En het lukt me niet.
Ik snap dat eigenlijk niet zo goed. Maar ik weet wel dat God mijn gebeden heeft gehoord. Maar toch ben ik wel wat teleurgesteld…dat is toch niet zo raar?

Ik ga gewoon verder met mijn leven, misschien is dit wel ‘mijn last’ die ik in dit leven moet dragen. Ach er zijn veel ergere dingen toch?

Liefs Ikkie

(Ik heb het nu over de periode van 2013/2014)