En toen was de Beth Moore cursus klaar!

slide1

En inmiddels gaat de tijd gewoon verder. Merk wel in mijn hoofd dat er een bepaalde rust ontstaat.
In ieder geval het voelt fijner en dat is wel heel lang anders geweest. Het is fijn dat ik een stap gezet
heb. Een stap de goede kant op. Ook de reacties uit de wereld op mijn heen zijn fijn.
Afgelopen week heb het laatste stukje uit het boek van Beth Moore gedaan en dat was weer zo bijzonder.
Het ging over zelfbeheersing en dan over de mond. Onder andere over wat gaat er je mond in?

“De tijdelijke troost die je in eten vindt, kan beslist niet op tegen de blijvende schuldgevoelens en het verlies
van zelfvertrouwen die er onvermijdelijk op zullen volgen. Als jij alle andere terreinen van je leven onder controle
hebt, maar verslaafd bent aan eten, is dat een bres in jouw muur (daar hadden we het over in dit hoofdstuk) en Satan
zal dat gebruiken om je onder de voet te lopen. Als jij vaak het gevoel hebt dat je jezelf niet kunt beheersen en je je
schuldig voelt nadat je gegeten hebt, dan heb je Gods hulp nodig om de neergehaalde muur te herbouwen.”

(Beth Moore in Boven jezelf uit)

Ik heb dit stukje wel een paar keer gelezen. En vond het echt ongelooflijk dat dit zo beschreven stond in dit boek.
Ik heb dit echt nog nooit zo gelezen. En daarbij dan de gedachten dat God mij dus helemaal toegewerkt heeft naar dit moment.
Want nu kon het lezen en kon ik er wat mee. Hoe zou het binnengekomen zijn als ik niet sta waar ik nu sta?
Ik ben er echt heel stil van geworden. Het is echt zo bijzonder en het geeft me zoveel positieve energie.

Een paar bladzijden verder was het boek uit. De cursus was klaar. Het is voorbij. Als groep komen we gelukkig nog 1 keer
bij elkaar. Maar mijn studie is klaar. En de laatste vraag in het boek is: Wat is jouw reactie op wat God je heeft laten zien
in Boven jezelf uit?. Tja daar staat die dan die vraag….. Mei vorig jaar kwam deze cursus voor het eerst voorbij in een gesprek.
Dat staat in een eerdere blog. Met bepaalde verwachtingen erin gestapt. Er naar uitgekeken en nu is daar dan het einde.
Maar dat einde voelt voor mij als een ‘nieuw’ begin. Ja die vraag maakte mij enorm stil en met verwondering heb ik terug gekeken
naar de afgelopen (ongeveer) 20 weken. Wauw wat was dat mooi om terug te kunnen kijken!

Ik weet er ligt nog een hele weg voor me. Maar Beth Moore schreef dit ook:
“Het gaat niet om je gewicht of figuur. Het gaat om vrijheid: een vrijheid die het gevolg is van gezond eten, waardoor je niet alleen
wilt afvallen, maar ook de bedoeling hebt om God te eren. Dezelfde vrijheid die je dan ervaart, laat de gevolgen van onze gehoorzaamheid
aan Hem over. Wij zullen vrij zijn. Hij zal de eer krijgen, en in dat proces zullen we misschien ook een paar pondjes afvallen.”

Wel bijzonder om te constateren dat mijn twee ‘opmerkingen’ bij elkaar hoorden. Ik had van alles van te voren bedacht. Ik heb van alles gehoopt.
Maar zoals het nu gegaan is en gaat is zoveel anders en zoveel meer dan ik ook maar kon bedenken.

Ik ga ook vol vertrouwen verder en merk nu wel dat ik nu toch wel door alles beter op mijn eetgedrag kan letten. Dat ik voel dat dat stemmetje
in mijn hoofd nu sneller de kop ingeduwd wordt dan de afgelopen maanden. De knop is nog niet volledig om, dat is ook verhipte moeilijk. Maar de
eerste kilo was er vorige week af. En dat gaf me wel heel veel energie en doorzettingsvermogen.
En gaat het een keertje dan toch niet helemaal zoals ik wil. Dan dat vergeten en niet te lang terugkijken maar juist vooruit. En ik weet nu echt
dat ik het niet alleen hoef te doen….. Ja deze Beth Moore zal ik echt nooit nooit meer vergeten.

Ik ga zeker in september weer opnieuw verder. Ja september 2015….hoe zal het dan met me zijn? Ben ik dan misschien al geopereerd?
September is nog een eind weg. Voor die tijd zal er vast nog een heleboel op mijn pad komen. En daarvan blijf ik natuurlijk schrijven.

Liefs van Ikkie