Vandaag dan Koningsdag 27 april 2015

  Zoals beloofd zou ik na 16 april en voor 28 april weer een blog schrijven. En dat is dus vandaag op Koningsdag. Ik lig nog in bed. De zon schijnt en ik hoor buiten de vogeltjes fluiten. Nog even blijven liggen omdat het vandaag kan en mag. En mijn nieuwe blog maken. 

Stand van zaken 

Vandaag de dag voor 28 april. Een datum die al drie maanden in mijn hoofd zit. Namelijk de datum dat ik om 10.25 uur een afspraak heb met dokter de Brauw. Dan zal ik horen ok ik verder mag de wachtlijst op of dat er eerst nog wat anders moet gebeuren voordat ik de wachtlijst op ga. Dus best wel een beetje spannend. Maar het is nu ook wel weer zo dat ik nu eigenlijk wel al een beetje weet wat ik morgen kan verwachten. Want op 16 april heb ik mijn straatje met drie afspraken gehad in het Slotervaartziekenhuis. 

Straatje met afspraken 16 april 2015

Psycholoog

De eerste afspraak was om elf uur met de psycholoog. Dat was een zeer aardige vrouw. Het was een fijn en goed gesprek. Ja aan dat gesprek denk ik nog wel eens terug. Het duurde niet lang maar was wel heel zinvol. Het deed me heel veel dat zij mij een compliment gaf hoe ik het allemaal gedaan had de afgelopen jaren. En dat het helemaal niet zo vreemd was dat ik daardoor mijzelf vergeten ben. Ze bod mij haar hulp aan zodra ik dacht haar nodig te hebben. Zij vindt dat ik de operatie zeker aan kan. Dat was fijn om te horen zoal bij de eerste afspraak deze dag. We waren om half twaalf klaar bij haar. Om half twee was de volgende afspraak met de internist. Eerst hebben we even lekker gezeten in de hal en wat dingen voor Sonrise afgemaakt. Toen zijn we lekker naar buiten gegaan en hebben een uurtje gewandeld. 

   
 

Dat was echt even heerlijk. Toen weer terug naar 8c voor de afspraak met de internist. Zag ik best een beetje tegenop. Zeker de uitslag van het bloed en urine onderzoek. Want tenslotte was het alweer een hele tijd (jaren) geleden dat mijn bloed was onderzocht. Dus was heel benieuwd wat daar de uitkomst van zou zijn. 

Internist

Bij de balie werd eerst mijn bloeddruk gemeten wel 3x achter elkaar. En al vrij snel daarna werden we geroepen. Ook dit was een vrouw. Een vrij jonge vrouw maar ook heel aardig. Gaf direct aan dat ik gespannen was voor de bloeduitslag. Daarom begon ze daar meteen mee. Daaruit kwam eigenlijk alleen een verhoogde waarde van mijn schildklier. Dat verbaasde mij eigenlijk niet want daar had mijn vader ook last van. Die verhoogde waarde is reden genoeg om daarvoor medicatie te gaan slikken. Als ik het goed begrepen heb is deze waarde geen belemmering voor de operatie. Wel is het belangrijk om deze waarde in de gaten te houden. We gaan zien wat de medicatie gaat doen. Ook spreken we af dat ik nog bloed laat prikken voor verder onderzoek nl auto immuun ziekte. Dus dat ik mijn eigen lichaam tegenwerk. (Of zoiets). Dat bloedprikken zou meteen straks kunnen. En op 23 april zou ik dan daarover gebeld worden door haar. Verder waren alle waardes in mijn bloed goed. Daar was ik zo ontzettend blij mee! De weegschaal gaf een zes kilo minder aan dan de vorige keer dus ben goed op weg naar de 10 kilo! Verder bleek mijn bloeddruk te hoog. Grote kans dat dit door de spanning kwam. Na later nog een aantal keren gemeten te zijn kreeg ik daar nu ook medicatie voor om die omlaag te krijgen. Want die moet omlaag voor de operatie. Ach zo slik je nooit wat en nu dan elke dag drie pilletjes. Het is voor het goede doel! Na nog wat lichamelijk onderzoek was het klaar bij de internist. Op 2 juni een afspraak om 12 uur bij de ‘echte’ internist. En een week daarvoor bloedprikken om te kijken hoe het dan met de waarde van de schildklier is. 

Het was een uur dat we bij haar waren geweest. Best wel een intensief uur. Veel gehoord en besproken. Ik voelde me blij maar ook een beetje raar. Wat heeft die bloeddruk nu voor effect op het verdere traject. Ik wil zo graag naar mijn uiteindelijke ja toe! En dan nu dit… Ach veel tijd om daarover na te denken had ik niet. Want we moesten even haasten om op tijd bij de diĆ«tiste te komen. Was namelijk aan de heel andere kant van het ziekenhuis. 

DiĆ«tiste 

Ook dit was een jonge vrouw. En ook ontzettend aardig. Fijn zitten praten en uit het gesprek kwam heel duidelijk naar voren dat het fijn was dat de zes eetmomenten al ‘gewoon’ zijn voor mij. We hebben het over mijn voeding nu gehad. Over hoe ik dat met LaRiva overlegd heb. Fijn om dan te horen dat wat zij zeggen klopt met wat goed is. Ja ook dit was een goed en zinvol gesprek. Ik moest doorgaan met hoe ik nu bezig was. Dat was dan de laatste afspraak voor vandaag. Nog even bloedprikken en dan waren we klaar. En weer een grote stap dichterbij een ja voor de operatie. Om half vijf reden we weg bij het ziekenhuis. Het was heel fijn om deze dag mijn man bij me te hebben. Ja heel fijn om het samen te doen! 

En hoe is het dan nu met mij?

En nu dan Koningsdag de dag voor het gesprek met de chirurg. Ja toch wel spannend want in hoeverre houdt de bloeddruk de operatie nu tegen. Ik heb geen idee en kan er ook zelf weinig aan doen. Ik heb het daarom ook maar losgelaten. Duurt het door de bloeddruk wat langer voordat ik geopereerd wordt nou dan is dat maar zo. Ik ga het wel zien. Ik merk wel dat ik heel intens met mijn denken in dit traject zit. De meeste mensen om mij heen respecteren dat maar sommigen ook niet. Dat is best wel eens lastig. Ik kies nu duidelijk voor mijzelf en dat is blijkbaar vreemd/wennen. Ik doe dit bewust maar het voelt voor mij ook vreemd/nieuw. Gelukkig heb ik genoeg mensen die naar mij luisteren en mij weer een duw in de rug geven dat het niet erg is om nu op mijzelf te focussen. Dat heb ik soms ook wel nodig een bevestiging. Ik lees veel over de operatie. Over daarna en over resultaten. Dat zijn positieve maar soms ook negatieve verhalen. Dat wil ik ook want ik wil mij goed voorbereiden op wat komen gaat. Ik besef me heel goed dat de operatie een hulpmiddel is en niet een tovermiddel! Er zullen echt nog genoeg momenten komen dat ik teleurgesteld zal zijn en niet lekker ik mijn vel zit. Dat hoort er allemaal bij. En het is goed om daar nu al over na te denken. Maar zie ook vaak genoeg foto’s met resultaten en die geven mij zoveel positieve energie. Dan weet je weer heel goed waarvoor je dit traject bent ingestapt. Soms lees ik dingen en dan denk ik best wel eens van oh euh wil ik dit nu eigenlijk wel. Want het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Wat ik me wel besef is dat het heel goed is, echt heel goed dat dit voortraject naar de uiteindelijke ja maanden duurt. Je hebt die tijd nodig om het voor jezelf op een rijtje te krijgen. Het doet zoveel met je. Ik vind het intensief maar zeker zinvol. Denk veel na en praat er ook veel over. Het is op dit moment heel belangrijk in mijn leven. Misschien voor de buitenwereld niet te begrijpen maar daar heb ik nu even geen boodschap aan! Ben ook superblij met mijn geloof en relatie met God. Hij geeft mij rust. Rust die ik nodig heb. Vertrouwen dat ik het van Hem mag verwachten. Hij heeft mij op dit punt gebracht en zal bij mij blijven hoe het traject ook verder zal lopen. Dat geeft echte rust. Zo fijn om die te ervaren. Anders ga ik allerlei senario’s verzinnen…. De meest vreselijke hoor. Gebeurt soms ook maar dan kan ik mijzelf wel weer tot orde roepen. En terugkeren naar de rust. Ben best gespannen voor morgen. Echt wel maar weet ook heel goed dat wat er ook voor uitslag uitkomt het een doel zal hebben om uiteindelijk bij de operatie uit te komen. Zo ga ik op weg naar morgen. De operatie komt in ieder geval elke dag een stapje dichterbij. 

Valkuilen ….?

Het gevecht in mijn hoofd is zwaar. Heel zwaar! Maar tegelijkertijd zo reuze interessant. Ik ben nu sterk. Kan die strijd met dat stemmetje goed aan. Zijn zeker andere tijden geweest. Maar besef ook heel goed dat het een heel dun touwtje is dat zo weer kan knappen waar ik me nu op begeef. Het stemmetje maakt mij soms toch onzeker. Dan zegt het dat ik de 10 kilo niet ga halen en dat ik daarom best wat lekkers mag. Of dan zegt het dat het bij mij toch niet gaat lukken als ik naar een mooie resultaatsfoto kijk. Dat zijn zulke moeilijke momenten. Dan is het gevecht een echt gevecht. Een innerlijk gevecht natuurlijk waar de buitenwereld niets van ziet en merkt. Maar dat wel energie vergt van mij. Daar word ik moe van. Op dit moment wint het stemmetje niets helemaal niets.  Wat alleen wel weer moeilijk is dat de weegschaal ook bijna geen resultaat laat zien. Er moet toch zeker nog vier kilo af voor de operatie. En die komt steeds dichterbij. En ja hoor daar is dan dat stemmetje weer: zie je wel het gaat je niet lukken! En zo vechten we verder. Zwaar maar met een doel. Natuurlijk maak ik mij dan ook zorgen om die vier kilo. Ga ik dan weer falen op die 10 kilo kan ik dat dan niet eens…  Ik ga verder weet dat ik echt goed mijn best doe en eet wat ik moet en mag eten. Dus het resultaat komt een keer op de weegschaal. Het vechten gaat door. Dit vechten duurt nog een paar weken/maanden. Daarna is er ook wel ruimte voor gevecht maar dan na de operatie dat is toch weer anders. Ik ben dankbaar dat ik nu zo sterk ben! 

Nou nu van de Koningsdag genieten. Tv kijken en vanmiddag naar Hoorn voor een concert en een koningsdiner. Heerlijk met mijn mams en vrienden. Al zullen mijn gedachten vandaag echt wel eens afdwalen naar morgen…..

Liefs Ikkie

  

Advertenties