Mijn (nieuwe) leven met een kiwi…..

images

Het was de bedoeling om veel eerder een nieuwe blog te schrijven. Maar dat is er niet van gekomen. Daar zijn een paar redenen voor. Ten eerste omdat ik zelf even tijd nodig heb gehad om te verwerken dat ik nu dan echt een kiwi heb. Ten tweede heb ik nog niet echt een heel lange concentratie. Dat zal wel door de narcose komen. Maar vandaag is het dan wel zover. Zal nu alleen de operatiedag doen en in de loop van de week de rest van mijn verhaal.

images-2

Mijn operatiedag 16 juni 2015
In de ochtend nog een blog geschreven en toen op weg gegaan. Iets over achten kwamen we aan bij het bloedprikken waar het redelijk druk was. Nummer getrokken en gaan zitten. Zag wel meerdere mensen met tas/koffertje zitten. Dus al snel was mijn conclusie dat die ook straks geopereerd zouden worden. Van eentje was ik bijna zeker dat die ook een Gastric Bypass zou krijgen. Van die andere had ik dat niet verwacht maar het bleek dus wel zo te zijn. Maar daar kwam ik later pas achter toen ik naast haar lag in een kamer. Het prikken schot niet echt op. Terwijl we zaten te wachten vroeg een vrouw aan mij of ik vandaag een kiwi zou krijgen. Wat bleek die had zei ook. Nou ze zag er echt prachtig uit. En liet ook nog weten dat ze nog nooit 1 seconden spijt had gehad. Dat was wel echt een hele vette knipoog nog zo voor de operatie! Werd er helemaal blij van. Omdat ik om half negen mij op de afdeling moest melden, ben ik maar even voorgedrongen want anders zou het echt veel later zijn geworden.

Iets over half negen kwamen we aan op de negende afdeling. De afdeling waar de opname is en waar vandaan je naar de ok gaat. Kreeg een bed toegewezen en moest toen mee om te wegen. Dat was wel even een spannend moment maar uiteindelijk was ik daar 12 kilo kwijt. Dus had het dik gehaald. Niets stond de operatie in de weg. Nou kleren uit en operatiehemd aan. Stapel medicijnen geslikt. (pijnstillers en ontspanner/slaapmaker) Ook de bloeddruk werd nog gemeten. Deze was ondanks medicatie wel erg hoog, maar dat was volgens verpleegkundige niet erg. Zat zeker een stuk spanning bij, ondanks dat ik mezelf redelijk rustig voelde.

Nou en daar lig je dan in bed te wachten op de dingen die gaan komen. Zou rond 10 uur opgehaald worden om naar het ‘voorportaal’ te gaan. Dat was nog 5 kwartier wachten. Dat waren denk ik ook het meest nare moment van de dag. We hebben nog samen gebeden en wat gepraat. Gelukkig was er ook wifi en bood Candy Crush wat afleiding. Kwam nog vrouwtje bij op de kamer die ik ook bij het bloedprikken had gezien. Nog wat met elkaar gepraat en gelachen. En om iets over tienen werd ik dan echt opgehaald. Bij de deur van de betreffende afdeling afscheid genomen van mijn man. En daar ging ik dan. Op weg naar…..

Ik had wel met mijzelf besloten dat ik alles goed in mij wilde opnemen zodat ik het later nog wel allemaal zou weten. Zover dat me zou lukken. Ik kwam in een ruimte waar mensen klaargemaakt worden voor de operatie en waar ze ook weer komen na de operatie. Het was er heel bedrijvig. Genoeg om te zien. Ik werd geholpen door een heel aardige vrouw. Het infuusprikken ging niet in 1x goed. Daar baalde zij heel erg van, maar ik zat er eigenlijk niet zo mee. Dat kan toch gebeuren. Ik was nog steeds redelijk rustig en lag eigenlijk heerlijk in mijn bed rond te kijken. Het infuus zat en het vocht kwam mijn lichaam binnen. Verder hoefde er niets te gebeuren. Die vrouw vond mij een prettige patiënt en gaf aan dat ik er zo zeker goed door heen zou komen. Ik had me volgens haar goed voorbereid en ging er vrij nuchter in. Tja wat had voor zin om me vreselijke zorgen te maken. Ik wil deze operatie toch. Dan moet die ook gebeuren. En dan weet je dat er dingen gaan gebeuren waarvan je weet dat je ze niet leuk vindt. Dat is dan gewoon niet anders. Zo dacht ik er over. Naast mij lag een jonge vrouw. Zij bleek ook een Gastric Bypass te hebben. En gaf ook aan dat ze totaal geen spijt had. Dat ik een goede keuze had gemaakt. Wat bijzonder de tweede persoon die dit tegen mij zegt vandaag. Twee keer een knipoog waardoor ik God en Zijn rust zo dichtbij voelde. Ja echt dat deed heel veel met mij.
En het past ook zo in het hele verhaal.

Kreeg wat koude voeten en daarvoor kreeg ik een warme deken/kleed. Heerlijk was dat. En toen werd ik opgehaald. Even had ik zo iets van nou daar ga je dan.. maar al snel was ik weer heel allert en bekeek alles om mij heen heel goed. Onderweg kwam ik chirurg Van der Laar nog tegen. Hij groette me. En toen rechtsaf kwam ik op de operatiekamer. Daar stond de tafel, wat een raar ding eigenlijk. Alles ook nu nog even goed bekeken. Zelf op de tafel geklommen en gaan liggen. Waren aantal mensen al aan het werk met mij terwijl ik dat eigenlijk niet echt door had. Chirurg kwam binnen en gaf nog aan dat ik mooi was afgevallen. Er werd gezegd dat ik mijn borrel inmiddels gehad had en zo weg zou zijn. Kapje op……en verder weet ik het niet meer. Helemaal niets. Weet echt eigenlijk maar heel heel weinig.  Heel even met dat kapje op gedacht dat dit bij mij wel niet zou werken…..maar dat was dus duidelijk niet het geval. Het werkte wel en heel snel.

En toen heeft chirurg Van der Laar mij in 50 minuten voorzien van een kiwi. Zonder dat ik me daar ook maar iets van bewust was. Hij was 11.10 uur begonnen en was om 12.00 uur klaar.
Om 12.10 uur was ik mij weer een klein beetje ergens van bewust. Ik hoorde iemand mijn naam noemen en vragen of ik pijn had. Moest wel even goed nadenken waar ik was en hoe het zat. Al snel realiseerde ik mij dat de operatie voorbij was en dat ik er weer was. Maar pijn nee ik voelde niet echt pijn. Kreeg uit voorzorg paracetamol via mijn infuus. Ik lag eigenlijk prima in een soort strandstoel houding. Dommelde nog wat weg maar kwam wel vrij snel weer tot mijn positieve. En ik was zo ontzettend blij en dankbaar. Ja ik voelde mij enorm bevrijd en dat was blijkbaar zichtbaar. Heb mijn voeten nog omhoog gedaan om te kijken of ze het deden. Nou daar was niets mee aan de hand. Mijn operatie was voorbij en het was allemaal goed gegaan! Tijd voor IKKIE 2.0. Dat voelde zo bijzonder. En ik had zo’n fijn gevoel over mij. Voelde me zo dankbaar en heb God ook meteen gedankt dat het goed gegaan was. Ja ik voelde me, hoe raar dat misschien ook klinkt, heerlijk. En een broeder die bij mij kwam zag dat aan me. En vroeg of ik een christen was. Dus ik vroeg hem waarom hij dat vroeg. Trouwens hij zei eerst dat ik een hele mooie kleur haar had. Toen was ik wel even op mijn hoede hoor! Maar het bleek dat hij ook een christen was en bij mij iets zag dat alleen van God kon komen. Dat raakte me zo diep dat iemand dat aan mij zag. Bijzonder hoor en ook dit hoort wel weer bij het hele verhaal dat er is. Ik heb hem in het kort deel genoot gemaakt van dit verhaal en hij was erg onder de indruk en heel blij. Kwam nog een paar keer langs in de twee uur dat ik daar gelegen heb. Ook de vrouw die mij het infuus gegeven had kwam nog even buurten. Ze zei ook dat ik er zo heerlijk ontspannen bij lag. Nou je moet weten dat ik het allemaal niet kon bevatten. God was zo ontzettend dichtbij geweest, zo dichtbij dat was echt zo mooi om mee te maken. Die broeder is nog mee gegaan toen ik naar de afdeling werd gebracht en bij de lift kreeg ik “God bless You” van hem te horen. Wat was dit nu weer bijzonder zeg. Je komt uit een operatie en bent zo vol van God echt niet te geloven. Ik moest ook heel snel mijn man spreken want dit was echt niet te bevatten. Toeval, nou echt niet, dit heeft God zo gewild en geregeld!

Om 14.00 uur was ik op de afdeling en op de zaal lagen we met zijn vieren. Vier lotgenoten, vier nieuwe kiwi’s. Drie geholpen door dezelfde chirurg Van der Laar en eentje door een andere chirurg. Er was heel vriendelijk personeel die alle tijd voor mij hadden. Ja heel erg fijn was dat.
Ik werd aangesloten aan de bloeddrukmeter die elk uur mijn bloeddruk zou meten. Een meet apparaat aan mijn vinger ivm de zuurstof en weet ik waar nog meer voor. En een snorretje in mijn neus voor de zuurstof. En in mijn andere hand nog het infuus waar of vocht of paracetamol door heen kwam. En toen was daar mijn lieve man, die vier uren spanning achter de rug had. Om iets over 12 uur wel door de chirurg gebeld was dat het goed gegaan was, maar toen nog 2 uur moest wachten voordat hij mij mocht zien. Het was zo fijn om elkaar weer te zien. Dan merk je echt hoeveel je van elkaar houdt. En ik had hem wat te vertellen want dat moest ik zeker delen. Gauw zelf even mijn mams gebeld om te zeggen dat het goed met me ging. Ze was zo blij om mijn stem weer te horen. Mooi was dat.

dsc_1371

Tja en daar lig je dan. Voorzien van een kiwi. Het was een prima tijd in het ziekenhuis. De metingen waar steeds goed zodat rond zes uur besloten is dat de metingen maar om de drie uur hoefde van de bloeddruk. Rond half 4 (toen mijn man weer weg was) ben ik naar wc gelopen. Heb ik mij wat opgefrist en mijn tanden gepoetst. Nachtpon aan, haren gedaan en weer in bed gaan liggen. Wat was dat even lekker. En wat viel dat mee. Had ik dan geen pijn? Nou eigenlijk niet. Wat ik voelde was een enorme spierpijn (zo voelde dat) en dan wel doorlopend. Maar dat was heel goed te doen. En de paracetamol haalde het topje van de pijn af. Dus echt prima te doen. Heb lekker gelegen. Af en toe een slokje water of limonade en verder wat gepraat met mijn lotgenoten die ook steeds meer op de wereld arriveerden. We hadden het goed en gezellig en de tijd vloeg voorbij. Man en kids kwamen met bezoekuur. Tussendoor was de diëtist die mij vanmorgen gebracht had ook nog langs geweest. En die zei ook dat ik er zo goed uit zag. Mijn mobiel stroomde vol met lieve berichtjes en vragen of alles goed gegaan was. Heel lief dat zoveel mensen aan mij dachten. Ondertussen nog geleerd hoe ik de komende week twee keer per dag mezelf moet prikken tegen trombose. Ach niet mijn hobby maar het moet en het is maar voor een weekje. Dus dat moet lukken. We hebben nog met z’n vieren met infuuspaal gezellig in de gang gelopen omdat beweging goed is. Leuk was dat! De nacht kwam eraan na de controle van 12 uur door de nachtzuster zouden we gaan slapen. Nou er sliep er eentje en drie niet. Ik was er een van die drie. Want die ene die sliep had slaapapneu en heeft hele bossen omgekapt met zijn gesnurk. Ik heb me wel vermaakt met muziek en Candy Crush. Nog een programma teruggekeken. Slapen ging ik thuis wel weer doen. Drie uur weer een controle. Kwart voor zes waren ze er alweer. Dus echt tijd om te slapen heb je niet. We kregen onze medicatie echt een hele stapel en die moesten we gaan innemen. Oké en we mogen maar kleine slokjes. En tussen die slokjes moesten 5 minuten zitten. Hoe ging ik dit doen? Nou het is goed gegaan maar ik vond het best wel een beetje eng. Toen toch nog even lekker geslapen ruim een uur. En toen kwam mijn eerste eten. Ja eten, wel vloeibaar natuurlijk! Een schaaltje yoghurt en een custardtoetje.
Mijn overburen begonnen spontaan te eten en hadden eigenlijk best in een snel tempo alles op.
Ook dit vond ik wel spannend. Mijn eerste hapjes en hoe groot moesten die zijn? Ach maar hele kleine doen en niet te snel. Nou ik denk dat ik 3 hapjes op had en me prop en prop vol voelde. Ik kon echt niet meer op. Inmiddels was de chirurg er ook weer (de middag na de operatie was die trouwens ook nog langs geweest om te vragen of het goed ging) tegen een uurtje of acht. Hij zag dat ik vol zat en gaf ook aan dat ik dan gewoon moest stoppen. Echt naar mijn lichaam moet luisteren. Dus ik was klaar met eten. Hij gaf ook aan dat ik naar huis mocht. Nou heerlijk hoor lekker weer naar huis. We kregen nog wat informatie van Marije, ja de Marije! Het was allemaal super georganiseerd en geregeld. Het was zeker goed vertoeven in het Slotervaartziekenhuis op de Medium Care.  De vrouw naast mij, die ik dus ook bij het bloedprikken had gezien, woonde ook in Hoofddorp en met haar mochten wij meerijden naar huis. Dus dat was ook geregeld en zo hoefde er niemand anders te komen. Ook bijzonder hoe dit allemaal weer op zijn pootjes terecht kwam. Via de apotheek in het ziekenhuis, om allerlei mediatie en spuitjes op te halen, zijn we naar de auto gelopen. Oh wat was het weer heerlijk om buiten te zijn. Nog geen 24 uur na onze operatie gingen we weer weg uit het ziekenhuis. Bijzonder hoor. We zien elkaar 30 juni weer. Dan hebben we een groepsbijeenkomst van de diëtist. En een individuele nacontrole bij Marije. Dan mogen ook de krammetjes uit de vijf gaatjes. Tussendoor is ook nog iemand uit de kerk bij me langs geweest. Zij heeft ook een kiwi en moest op een halfjaarlijkse controle komen.
Was echt heel lief van haar om even langs te komen. Even fijn zitten praten. En ik weet dat ik altijd met vragen bij haar terecht kan! Dat is wel prettig.

Nou dit was het verhaal, een heel verhaal, van mijn operatie voor mijn kiwi. 24 uur die echt nooit meer zal vergeten. Echt echt nooit! Het was al een bijzonder verhaal maar het gaat ook maar door. Het maakt me enorm stil en ook vol positieve energie. Ik ben een erg dankbare vrouw!

Liefs van IKKIE 2.0

IMG_3122

Advertenties

En dan is het 16 juni 2015

image

In de vroege morgen dan nog een blog. Vandaag is het de dag dat ik mijn kiwi krijg. Om half acht worden we opgehaald door een lieve Beth Moore zus. Zij is diëtist in het ziekenhuis en moest toch werken. Ze bood zondag aan om te rijden. Maar toen wisten we de tijd van de operatie nog niet  Gisterenmiddag gebeld en ik moet om acht uur bloedprikken. Om half negen mij melden op de afdeling en om half elf is de operatie. Dus precies een mooi tijdstip om met haar mee te kunnen rijden. Hoe bijzonder is dat nu!imageIk heb eigenlijk wel goed geslapen was wel wat vroeg wakker. Maar voel me niet erg nerveus. Zal straks nog wel komen maar dat geeft niet. Dit is een dag waar ik bijna een half jaar naar heb uitgekeken. Ik weet dat het goed is en dat ik in vertrouwen deze dag in mag gaan. Ik weet en ik voel dat ook echt dat God bij mij is en blijft. En op een muur in onze slaapkamer staat al zes jaar een bijbeltekst. (Zie foto hierboven)

Op naar Ikkie 2.0

En dan is het nog maar twee nachtjes slapen….

images-3

Zoals het plaatje hierboven zo voel ik mij nu. Misschien wel heel raar en niet voor te stellen, maar toch voel ik mij zo. Ik ga met iets heel nieuws beginnen. Soms heb je dat wel eens dat je voor je gevoel aan iets heel nieuws gaat beginnen. Een stap/verandering in je leven. Ik heb al een aantal keer zo’n stap gehad en nu dan deze van mijn maagverkleining.

Hoe gingen de afgelopen dagen?
De laatste dagen waren nog al wisselend. Dat wil zeggen dat ik aan het begin van de week niet echt rustig was. De weegschaal was duidelijk niet mijn vriend en dat maakt mij heel onzeker.
Want ik moet dinsdag ook op de weegschaal in het Slotervaartziekenhuis. En als die weegschaal niet onder de 124 kilo staat, dan heb ik gelezen, dat ze je weer naar huis sturen. Dus dan is er geen operatie. Nou en mijn weegschaal vond het zo leuk om meer aan te geven dan toen ik vorige week gebeld werd. Nou ik heb echt mijzelf best wel gek lopen maken.  Ben ik best wel goed in. Maar gelukkig na een paar dagen is de weegschaal toch weer naar een beter gewicht gegaan en heb ik het ook echt losgelaten. Ik moet mij wegen met kleren aan. Besloten om een lichte broek (qua gewicht) aan te trekken, een dun shirtje en mijn birckenstocks. Deze doe ik uit
en wat ik dan mee moet wegen is echt minimaal. Zie je nu dat je jezelf helemaal gek kunt maken!!! Verder gaat het goed met me hoor!!!! 🙂 Ik mag vertrouwen hebben dat het allemaal goed komt. Mijn gewicht is goed en dan moet ik daar over ophouden!

Op kantoor vrijdag in alle rust mijn spullen afgemaakt en wat moet overgedragen moest worden ook overgedragen. Heerlijk dat het allemaal gelukt is. Was wel heel raar om daar de deur dicht te trekken voor een paar weken. En dan niet voor een vakantie maar voor een operatie. Kreeg nog mooie bos pioenrozen van een collega. Echt heel lief! Kan ik enorm van genieten. En toen kwam ik thuis en ben lekker met een boek in de tuin gaan zitten. Toen kwam het besef dat als ik straks na de operatie weer thuis ben er ook momenten zullen zijn dat ik dan met een boek op de bank of in de tuin kan zitten. Oh dat is toch ook wel een heel fijn idee.

Hoe gaat het met mij?
Ik slaap eigenlijk heerlijk. Ben alleen de laatste dagen vroeg wakker en kom dan niet echt meer in slaap. Dan gaat mijn hoofd malen. Maar dat is ook wel logisch. Er staat toch wel heel wat te gebeuren. Het gaat verder echt goed met mij. Voel me lekker en fit. Ben ook trots op mijn zelf dat het toch gelukt is om die 10 kilo (zelfs meer) eraf te krijgen. Dat laatste stukje voor de operatie toch zelf gedaan en bewezen dat ik het wel kon! Maar ik zeg er ook direct bij dat het wel moeilijk was/is en dat het alleen gelukt is omdat het ook echt moest. Het was een doel op korte termijn en dat was haalbaar. Maar het was zeker zwaar en niet leuk! Maar het doel is goed.
Maar ook nu merk je dat je de boog niet gespannen kunt houden maanden lang. Dat dat echt heel erg veel discipline vraagt en doorzettingsvermogen. Nog twee dagen met dit gevecht in mijn hoofd bezig zijn. En dan begint er een nieuw gevecht. Maar dan is het woord gevecht voor mij niet een goede benaming. Gevecht klinkt negatief voor mij. En bij het gevecht van nu was het einde ook niet echt in zicht. Het bleef vechten, soms een kleine wapenstilstand en weer verder vechten. En na de operatie is het zorgen dat je voldoende eet en drinkt op de juiste momenten.
Goed voor mijzelf zorgen en qua eten de juiste keuzes maken. Dat zie ik niet als een gevecht maar als een uitdaging. Er voor zorgen dat je de goede dingen binnenkrijgt. Daar de tijd voor neemt en er bewust mee bezig bent. Daar zal de eerste weken veel tijd in gaan zitten. Maar heb wel begrepen dat deze eerste weken/eerste jaar belangrijk zijn voor het uiteindelijke resultaat.
Ik heb echt veel gelezen over na de operatie en het eten. Heb natuurlijk vanuit het Slotervaartziekenhuis ook voldoende voorlichting gehad. En krijg ook nog voorlichting na de operatie. Toch ben ik in mijn hoofd meer bezig met het feit dat ik moet zorgen om dinsdag op de ok te komen dan met de tijd erna. De eerste hobbel is namelijk die operatie. En als die operatie straks geweest is en ik besef dat dan weet ik zeker dat er een enorme last van mij af gaat vallen.
Echt een hele last. En die laat ik dan ook lekker liggen. Dan is IKKIE 2.0 een feit en kan ik aan de slag….. Dan gaan we zien waar we uit gaan komen…. Hoe ik eruit ga zien? Kon ik maar even gluren in de toekomst!!
Morgen nog 1 keer sporten en ook wegen en meten. Zodat we een soort ‘eindstand’ hebben en tevens een beginstand. Dan is dat ook voor nu afgerond en ga ik weer sporten als ik weer mag sporten.

Voorbereidingen
Ik heb natuurlijk al voorbereidingen getroffen ivm eten en drinken na de operatie. Ik ga er vanuit dat ik echt heel fit ben na de operatie. Dus heb ik gisteren al soep gemaakt. Lekker door de blender gedaan en nu in de vriezer in blokjes gestopt. Een courgettesoep. En een kippensoep met groenten. Dan heb ik in ieder geval wat gezonds en goeds te eten heb. Verder optimaal in huis de kwark en de drink. Ga morgen nog perenijsjes kopen. Net advies gevraagd op de Facebook pagina van de bariatrie welke ik dan moet kopen. Leuk is dat nu al die reacties. Kun je lekker op sabbelen en is daardoor ook vloeibaar. Stapel pijnstillers voor als het nodig is. En de vitaminetabletten zijn ook gekocht. Dus volgens mij goed voorbereid.

IMG_3048      IMG_3049     IMG_3050     IMG_3052

Voorbeden
Vanmorgen in de kerk is er gebeden voor mijn operatie. Was heel mooi want iemand die achter mij zat legde tijdens dat gebed haar hand op mijn schouder. Ja fijn was dat.
Na de dienst veel mensen gesproken die mij succes wensten. Heel lief allemaal. Krijg zelfs de bloemen van de kerk vandaag. Ja bijzonder hoor. Heb ook al wat kaartjes gekregen met de post.
Ga het allemaal bewaren. (Als ik de bloemen heb zal ik er een foto van maken en hierbij zetten.)

Vandaag ging de preek over Filippenzen 4 vers 1-9.
Voor mij waren de verzen 6 en 7 bijzonder:
“Maak je geen zorgen, maar vraag God alles wat je nodig hebt. Bid tot God, wat er ook gebeurt.
En dank hem altijd. Dan zal God zijn vrede aan jullie geven. Dat is een vrede die geen mens ooit
gekend heeft. Die vrede zal jullie gevoel en jullie gedachten beschermen tegen al het kwaad. Want jullie horen bij Jezus Christus.”
Want op 1 januari 2006 (dacht ik) heeft onze predikant hierover een preek gehouden. Toen was ik net begonnen met schrijven van de preken. Deze preek heeft mij toen zo geraakt. Dat was namelijk de eerste dag van het nieuwe jaar. Een nieuw jaar dat voor mij een jaar van grote verandering zou worden. Maar dat wist ik toen nog niet. Gelukkig niet! Maar deze tekst is met mij mee gegaan mijn leven door. Dus het was een tekst die ik hoorde voor een grote verandering in mijn leven. En nu vandaag klonk deze tekst weer…..een paar dagen voor weer een grote verandering in mijn leven. Ik zie dat echt als een enorm grote knipoog van God voor mij. Hij heeft mij laten weten dat toen op 1 januari 2006 was ik er voor je en nu ben ik er nog steeds voor jou.
Ja dat raakt me heel diep en maakt me heel klein en stil.

Zo laat God zich keer op keer zien in mijn/ons leven. Ik weet dat ik vol vertrouwen de operatie ik kan en mag gaan. Ik weet dat Hij bij mij is en meer kan ik mij niet wensen. Ik weet ook dat er heel veel mensen voor mij bidden en aan mij denken. Dat geeft een heel fijn gevoel. Ja ben toch wel blij dat ik het met mensen gedeeld heb.

Morgen bellen voor de tijd van de operatie op dinsdag en mijn spullen inpakken.
Zo zal ik de laatste dagen/uren van IKKIE 1.0 gaan invullen.
Rustig en voorbereidend op weg naar IKKIE 2.0.

Ik realiseer mij dat mijn volgende blog zal zijn als ik mijn kiwi heb (ja zo wordt dat genoemd) en dus een Gastric Bypass heb (een gbp). Moet eerlijk zeggen dat dat nu nog wel wat onwerkelijk klinkt! Maar ik weet dat het er aan gaat komen!!!

Liefs Ikkie

IMG_3084

Juni is maar een paar dagen oud, maar er wel heel veel te vertellen

P1020285

Het bezoek aan de internist op dinsdag 2 juni 2015
Om 12 uur moesten we bij de internist zijn. We waren mooi op tijd in het Slotervaartziekenhuis, want eerst moest nog even de bloeddruk opgemeten worden. Ik had van te voren al bedacht dat ik tijdens het opmeten niet naar het apparaat zou kijken. Het moet namelijk drie keer opgemeten worden met kleine tussenposes. Nu bleek dat het apparaat omgedraaid kon worden, dus dat heb ik dan ook gevraagd. Zo kon ik mij ook niet gek maken als ik zou zien dat die toch niet zo goed zou zijn. Ik heb nu ook echt geen idee hoe hoog/laag mijn bloeddruk was.
Na even gewacht te hebben in de wachtkamer werden we geroepen en zaten we voor de internist. Een zeer aardige man was het. Voelde me al heel snel op mijn gemak bij hem. Nou al snel bleek dat de bloeddruk en de waarde van mijn schildklier goed zijn. Dat was dus heel goed nieuws. Nu ook officieel gehoord dat ik de ziekte van Hashimoto heb. Dat betekent voor mij nu dat ik levenslang aan de medicijnen blijf voor mijn schildklier. En dat ik elk half jaar mijn bloed moet laten controleren om te kijken of de waarde nog steeds goed is. Daar kan ik wel mee leven. De internist liet weten dat mijn waarde niet heel erg verhoogd was. Maar dat het goed is dat we nu weten hoe het zit zodat we het in de gaten kunnen houden. Ik had ook wat vragen op papier staan voor hem die hij zeer serieus beantwoord heeft. Hij heeft nog wel de medicatie voor de bloeddruk verhoogd want mijn pols was nog wat hoog. Ik zou me daardoor nog beter gaan voelen. Dus ook weer nieuwe recepten ontvangen voor alle pillen die ik mag slikken iedere dag. Helaas was er ook minder goed nieuws…..want van de 10 kilo zijn er 9 kilo af. Dus voor de operatie moet er nog 1 kilo af. Als die eraf is mag ik het ziekenhuis bellen en dan zal het traject verder gaan. Ik had zo graag op dat moment die 10 kilo eraf willen hebben, maar dat is me niet gelukt. Nog even met hem gesproken over de schildklier en het afvallen. Het afvallen ging de laatste weken veel beter dan die weken daarvoor en dat zou best door de medicatie kunnen komen. Dus die laatste kilo moest volgens hem geen probleem zijn. Een kleine 20 minuten later stonden we weer buiten. We hoefden geen nieuwe afspraken te maken en konden dus meteen weer weg. Zoals het er nu uit ziet is mijn volgende bezoek aan het ziekenhuis de dag van mijn operatie. Het enige is dat we nog niet weten wanneer die zal zijn. En dat is best wel lastig met het plannen van allerlei dingen. Alles is onder voorbehoud van….. Eigenlijk had ik gehoopt dat ik vandaag iets meer zou weten wat die datum betreft. Maar dat is dus niet zo.
Wel heel blij dat de waarden nu goed zijn. Nog een hobbel van 1 kilo te nemen.

IMG_2906

Mijn mooie pillendoosje. Nu even elke dag vier en straks weer drie.
Elke morgen geen enkele probleem hoor!

De dag na de dag, een vreemde en bijzondere vrije dag
Ik was woensdag 3 juni heerlijk vrij. De dag begon al met een verrassing want de weegschaal
liet zien dat de kilo er af was. Na 10 dagen bijna geen beweging in de weegschaal precies een
kilo eraf vandaag. Gewoon een hele kilo. Dat was een goed bericht. Ik moest om half 10 sporten en zou dan ook weer gewogen worden. Dus ging met veel plezier die kant op. En ook daar was die kilo eraf. Dus ook daar werd gezegd dat ik straks meteen moest bellen. Maar zelf was ik nog niet echt zo overtuigd om dat te gaan doen. Wat nu als straks of morgen bleek dat de weegschaal toch weer een ander gewicht zou aangeven. Soms was dat ook wel eens zo dat de weegschaal een zwaarder gewicht liet zien. Dat is er dan twee dagen later vaak weer af maar toch. Nee ik zou vandaag niet bellen. Vrijdag zou vroeg genoeg zijn. Dus ben lekker allerlei andere dingen gaan doen. Toen ik boven was en nog eens op de weegschaal ging staan, kreeg ik toch ook wel het gevoel dat ik best wel kon bellen. Want de operatie zou toch nog wel even duren en tegen die tijd was er waarschijnlijk nog wel weer meer af. Dus waarom zou ik niet bellen. Rond een uurtje of drie heb ik het Slotervaartziekenhuis gebeld om door te geven dat de laatste kilo er ook af was. De afdeling zelf was telefonisch niet bereikbaar maar alles was prima genoteerd en zou worden doorgegeven. Ik zou vandaag of morgen worden teruggebeld door de afdeling Bariatrie. Toen ik ophing had ik wel even zoiets van help wat heb ik nu gedaan, maar al snel was het ook goed. Ik zou nog teruggebeld worden dus……
Een klein half uur later ging mijn mobiel met een anoniem nummer. Dus dat zou het Slotervaart wel eens kunnen zijn. Inderdaad het was het Slotervaartziekenhuis maar niet de afdeling Bariatrie maar de afdeling Chirurgie. Ik was echt heel verbaasd. Er werd gevraagd of ik mijn afgesproken gewicht behaald had. Nou dat was zo, dus dat bevestigde ik. Toen werd er gezegd dat ik op 16 juni aanstaande geopereerd zou worden. Wat 16 juni operatie? Verstond ik dat wel goed? Ik moest pen en papier pakken om het een en ander op te schrijven. Dat heb ik gedaan. Ik kan 15 juni in de middag bellen om te vragen hoe laat ik in het ziekenhuis moet zijn. Aan het eind van het gesprek heb ik nog gezegd dat ik vanmiddag zelf al gebeld had. Maar dit telefoontje stond daar los van. Ik zou waarschijnlijk nog een keer gebeld worden door Bariatrie. Nou alles wat ik verwacht had maar dit niet. Ik heb een datum terwijl ik dacht dat ik nog een tijd zou moeten wachten. 16 juni dat was nog maar een kleine twee weken. Even wel het gevoel van help. Dit had ik echt niet verwacht echt helemaal niet. Ik word halverwege juni al geopereerd. Nu komt Ikkie 2.0 toch wel heel dichtbij. Natuurlijk meteen iedereen het nieuws meegedeeld. Ook kantoor laten weten dat ik er nog ruim een week ben en dan even een tijdje niet. Nou ik kan wel zeggen dat ik redelijk stuiterde door dit telefoontje. Over twee weken zou ik alweer thuis zijn van de operatie als alles goed zou gaan. Ongelooflijk wat een dag. Eerst die kilo die er zomaar af was en toen het telefoontje…… We gingen redelijk op tijd naar bed. In de badkamer stond ik nog even op de weegschaal. En wat bleek ik woog al drie ons minder dan mijn gewicht die morgen. Hoe kon dit nu weer. Normaal ben ik in de avond altijd een kleine kilo zwaarder dan in de ochtend. En dan nu al lichter dan het gewicht in de ochtend. Wat zou ik dan morgenochtend niet wegen?
Wat was er allemaal aan de hand? Vloog nu ineens mijn gewicht eraf? Nou ik snap er helemaal niets meer van. Het was wel heel bijzonder dat nu in 1 dag het allemaal zo liep. Ik kreeg toch wel steeds meer het gevoel dat dit allemaal zo moest zijn en dat dit niet op zich zelf stond. Dit was het plan. Ja dat maakte me heel stil. God liet mij weer heel wat knipogen zien vandaag. Ongelooflijk wat was dit weer bijzonder. Ja er is iemand die mij ‘slank’ gezien heeft….dat gaat echt gebeuren. Echt!!

IMG_2933

De dagen erna…
Langzaam aan begin ik weer rustiger te worden. Het moest echt wel even een plekje krijgen. Ik ben nu eigenlijk wel heel blij dat ik zo snel al geopereerd word. Lekker voor de zomer zodat de eerste kilo’s er al van de zomer af zijn. Nog niet zolang geleden heb ik mijn zomerkleren gepast en sommige zaten net nog even te strak. Nou dat is dan straks geen probleem want die ga ik passen. Heerlijk toch! En dan de gedachten dat ik volgend jaar toch allemaal nieuwe zomerkleren moet hebben. Dan is het wel leuk dat ik deze ‘voorraad’  nog een keer kan dragen.
Soms schiet het idee van de operatie nog wel eens naar mijn strot maar dat is dan altijd maar even hoor. Ik kijk er ook wel erg naar uit. Maanden leef je er naar toe. Dit zijn de laatste dagen van ‘vechten’ op deze manier. Straks is het een andere manier van ‘vechten’. Vechten om aan de zes eetmomenten te komen. Is ook een hele opdracht dat weet ik echt wel. Maar met een heel ander perspectief. Oh kon ik maar heel heel even in de toekomst kijken….

Van de week nog een keertje heerlijk op het strand gegeten bij Jeroen. Een heerlijke biefstuk op met groenten en sla. Het was echt lekker. En waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit allemaal op kan. Raar idee is dat hoor. Echt heel raar, maar tegelijk ook weer prima. Vandaag nog lekker de BBQ aangestoken. Een hamburger en wat kipsate op, zonder saus etc. Het was heerlijk en erg gezellig. En toch realiseer je steeds dat dit straks echt anders zal zijn. Maar ook dan kan het gezellig en leuk zijn alleen met minder.

Ja het gaat goed met mij. Voel me goed, slaap goed en ben eigenlijk wel rustig. En zodra ik ga merken dat ik dat niet ben, ga ik daar iets voor innemen. Een beetje gezonde spanning kan geen kwaad hoor.  Ja de eerste dagen van juni zijn bijzondere dagen voor mij geweest!  En ik ga op weg naar 16 juni. Nog een weekje werken, nog drie keer sporten, nog ….. ja ik ben op een of andere manier aan het aftellen. Aftellen naar Ikkie2.0

1_3242point0