Mijn (nieuwe) leven met een kiwi…..

images

Het was de bedoeling om veel eerder een nieuwe blog te schrijven. Maar dat is er niet van gekomen. Daar zijn een paar redenen voor. Ten eerste omdat ik zelf even tijd nodig heb gehad om te verwerken dat ik nu dan echt een kiwi heb. Ten tweede heb ik nog niet echt een heel lange concentratie. Dat zal wel door de narcose komen. Maar vandaag is het dan wel zover. Zal nu alleen de operatiedag doen en in de loop van de week de rest van mijn verhaal.

images-2

Mijn operatiedag 16 juni 2015
In de ochtend nog een blog geschreven en toen op weg gegaan. Iets over achten kwamen we aan bij het bloedprikken waar het redelijk druk was. Nummer getrokken en gaan zitten. Zag wel meerdere mensen met tas/koffertje zitten. Dus al snel was mijn conclusie dat die ook straks geopereerd zouden worden. Van eentje was ik bijna zeker dat die ook een Gastric Bypass zou krijgen. Van die andere had ik dat niet verwacht maar het bleek dus wel zo te zijn. Maar daar kwam ik later pas achter toen ik naast haar lag in een kamer. Het prikken schot niet echt op. Terwijl we zaten te wachten vroeg een vrouw aan mij of ik vandaag een kiwi zou krijgen. Wat bleek die had zei ook. Nou ze zag er echt prachtig uit. En liet ook nog weten dat ze nog nooit 1 seconden spijt had gehad. Dat was wel echt een hele vette knipoog nog zo voor de operatie! Werd er helemaal blij van. Omdat ik om half negen mij op de afdeling moest melden, ben ik maar even voorgedrongen want anders zou het echt veel later zijn geworden.

Iets over half negen kwamen we aan op de negende afdeling. De afdeling waar de opname is en waar vandaan je naar de ok gaat. Kreeg een bed toegewezen en moest toen mee om te wegen. Dat was wel even een spannend moment maar uiteindelijk was ik daar 12 kilo kwijt. Dus had het dik gehaald. Niets stond de operatie in de weg. Nou kleren uit en operatiehemd aan. Stapel medicijnen geslikt. (pijnstillers en ontspanner/slaapmaker) Ook de bloeddruk werd nog gemeten. Deze was ondanks medicatie wel erg hoog, maar dat was volgens verpleegkundige niet erg. Zat zeker een stuk spanning bij, ondanks dat ik mezelf redelijk rustig voelde.

Nou en daar lig je dan in bed te wachten op de dingen die gaan komen. Zou rond 10 uur opgehaald worden om naar het ‘voorportaal’ te gaan. Dat was nog 5 kwartier wachten. Dat waren denk ik ook het meest nare moment van de dag. We hebben nog samen gebeden en wat gepraat. Gelukkig was er ook wifi en bood Candy Crush wat afleiding. Kwam nog vrouwtje bij op de kamer die ik ook bij het bloedprikken had gezien. Nog wat met elkaar gepraat en gelachen. En om iets over tienen werd ik dan echt opgehaald. Bij de deur van de betreffende afdeling afscheid genomen van mijn man. En daar ging ik dan. Op weg naar…..

Ik had wel met mijzelf besloten dat ik alles goed in mij wilde opnemen zodat ik het later nog wel allemaal zou weten. Zover dat me zou lukken. Ik kwam in een ruimte waar mensen klaargemaakt worden voor de operatie en waar ze ook weer komen na de operatie. Het was er heel bedrijvig. Genoeg om te zien. Ik werd geholpen door een heel aardige vrouw. Het infuusprikken ging niet in 1x goed. Daar baalde zij heel erg van, maar ik zat er eigenlijk niet zo mee. Dat kan toch gebeuren. Ik was nog steeds redelijk rustig en lag eigenlijk heerlijk in mijn bed rond te kijken. Het infuus zat en het vocht kwam mijn lichaam binnen. Verder hoefde er niets te gebeuren. Die vrouw vond mij een prettige patiënt en gaf aan dat ik er zo zeker goed door heen zou komen. Ik had me volgens haar goed voorbereid en ging er vrij nuchter in. Tja wat had voor zin om me vreselijke zorgen te maken. Ik wil deze operatie toch. Dan moet die ook gebeuren. En dan weet je dat er dingen gaan gebeuren waarvan je weet dat je ze niet leuk vindt. Dat is dan gewoon niet anders. Zo dacht ik er over. Naast mij lag een jonge vrouw. Zij bleek ook een Gastric Bypass te hebben. En gaf ook aan dat ze totaal geen spijt had. Dat ik een goede keuze had gemaakt. Wat bijzonder de tweede persoon die dit tegen mij zegt vandaag. Twee keer een knipoog waardoor ik God en Zijn rust zo dichtbij voelde. Ja echt dat deed heel veel met mij.
En het past ook zo in het hele verhaal.

Kreeg wat koude voeten en daarvoor kreeg ik een warme deken/kleed. Heerlijk was dat. En toen werd ik opgehaald. Even had ik zo iets van nou daar ga je dan.. maar al snel was ik weer heel allert en bekeek alles om mij heen heel goed. Onderweg kwam ik chirurg Van der Laar nog tegen. Hij groette me. En toen rechtsaf kwam ik op de operatiekamer. Daar stond de tafel, wat een raar ding eigenlijk. Alles ook nu nog even goed bekeken. Zelf op de tafel geklommen en gaan liggen. Waren aantal mensen al aan het werk met mij terwijl ik dat eigenlijk niet echt door had. Chirurg kwam binnen en gaf nog aan dat ik mooi was afgevallen. Er werd gezegd dat ik mijn borrel inmiddels gehad had en zo weg zou zijn. Kapje op……en verder weet ik het niet meer. Helemaal niets. Weet echt eigenlijk maar heel heel weinig.  Heel even met dat kapje op gedacht dat dit bij mij wel niet zou werken…..maar dat was dus duidelijk niet het geval. Het werkte wel en heel snel.

En toen heeft chirurg Van der Laar mij in 50 minuten voorzien van een kiwi. Zonder dat ik me daar ook maar iets van bewust was. Hij was 11.10 uur begonnen en was om 12.00 uur klaar.
Om 12.10 uur was ik mij weer een klein beetje ergens van bewust. Ik hoorde iemand mijn naam noemen en vragen of ik pijn had. Moest wel even goed nadenken waar ik was en hoe het zat. Al snel realiseerde ik mij dat de operatie voorbij was en dat ik er weer was. Maar pijn nee ik voelde niet echt pijn. Kreeg uit voorzorg paracetamol via mijn infuus. Ik lag eigenlijk prima in een soort strandstoel houding. Dommelde nog wat weg maar kwam wel vrij snel weer tot mijn positieve. En ik was zo ontzettend blij en dankbaar. Ja ik voelde mij enorm bevrijd en dat was blijkbaar zichtbaar. Heb mijn voeten nog omhoog gedaan om te kijken of ze het deden. Nou daar was niets mee aan de hand. Mijn operatie was voorbij en het was allemaal goed gegaan! Tijd voor IKKIE 2.0. Dat voelde zo bijzonder. En ik had zo’n fijn gevoel over mij. Voelde me zo dankbaar en heb God ook meteen gedankt dat het goed gegaan was. Ja ik voelde me, hoe raar dat misschien ook klinkt, heerlijk. En een broeder die bij mij kwam zag dat aan me. En vroeg of ik een christen was. Dus ik vroeg hem waarom hij dat vroeg. Trouwens hij zei eerst dat ik een hele mooie kleur haar had. Toen was ik wel even op mijn hoede hoor! Maar het bleek dat hij ook een christen was en bij mij iets zag dat alleen van God kon komen. Dat raakte me zo diep dat iemand dat aan mij zag. Bijzonder hoor en ook dit hoort wel weer bij het hele verhaal dat er is. Ik heb hem in het kort deel genoot gemaakt van dit verhaal en hij was erg onder de indruk en heel blij. Kwam nog een paar keer langs in de twee uur dat ik daar gelegen heb. Ook de vrouw die mij het infuus gegeven had kwam nog even buurten. Ze zei ook dat ik er zo heerlijk ontspannen bij lag. Nou je moet weten dat ik het allemaal niet kon bevatten. God was zo ontzettend dichtbij geweest, zo dichtbij dat was echt zo mooi om mee te maken. Die broeder is nog mee gegaan toen ik naar de afdeling werd gebracht en bij de lift kreeg ik “God bless You” van hem te horen. Wat was dit nu weer bijzonder zeg. Je komt uit een operatie en bent zo vol van God echt niet te geloven. Ik moest ook heel snel mijn man spreken want dit was echt niet te bevatten. Toeval, nou echt niet, dit heeft God zo gewild en geregeld!

Om 14.00 uur was ik op de afdeling en op de zaal lagen we met zijn vieren. Vier lotgenoten, vier nieuwe kiwi’s. Drie geholpen door dezelfde chirurg Van der Laar en eentje door een andere chirurg. Er was heel vriendelijk personeel die alle tijd voor mij hadden. Ja heel erg fijn was dat.
Ik werd aangesloten aan de bloeddrukmeter die elk uur mijn bloeddruk zou meten. Een meet apparaat aan mijn vinger ivm de zuurstof en weet ik waar nog meer voor. En een snorretje in mijn neus voor de zuurstof. En in mijn andere hand nog het infuus waar of vocht of paracetamol door heen kwam. En toen was daar mijn lieve man, die vier uren spanning achter de rug had. Om iets over 12 uur wel door de chirurg gebeld was dat het goed gegaan was, maar toen nog 2 uur moest wachten voordat hij mij mocht zien. Het was zo fijn om elkaar weer te zien. Dan merk je echt hoeveel je van elkaar houdt. En ik had hem wat te vertellen want dat moest ik zeker delen. Gauw zelf even mijn mams gebeld om te zeggen dat het goed met me ging. Ze was zo blij om mijn stem weer te horen. Mooi was dat.

dsc_1371

Tja en daar lig je dan. Voorzien van een kiwi. Het was een prima tijd in het ziekenhuis. De metingen waar steeds goed zodat rond zes uur besloten is dat de metingen maar om de drie uur hoefde van de bloeddruk. Rond half 4 (toen mijn man weer weg was) ben ik naar wc gelopen. Heb ik mij wat opgefrist en mijn tanden gepoetst. Nachtpon aan, haren gedaan en weer in bed gaan liggen. Wat was dat even lekker. En wat viel dat mee. Had ik dan geen pijn? Nou eigenlijk niet. Wat ik voelde was een enorme spierpijn (zo voelde dat) en dan wel doorlopend. Maar dat was heel goed te doen. En de paracetamol haalde het topje van de pijn af. Dus echt prima te doen. Heb lekker gelegen. Af en toe een slokje water of limonade en verder wat gepraat met mijn lotgenoten die ook steeds meer op de wereld arriveerden. We hadden het goed en gezellig en de tijd vloeg voorbij. Man en kids kwamen met bezoekuur. Tussendoor was de diëtist die mij vanmorgen gebracht had ook nog langs geweest. En die zei ook dat ik er zo goed uit zag. Mijn mobiel stroomde vol met lieve berichtjes en vragen of alles goed gegaan was. Heel lief dat zoveel mensen aan mij dachten. Ondertussen nog geleerd hoe ik de komende week twee keer per dag mezelf moet prikken tegen trombose. Ach niet mijn hobby maar het moet en het is maar voor een weekje. Dus dat moet lukken. We hebben nog met z’n vieren met infuuspaal gezellig in de gang gelopen omdat beweging goed is. Leuk was dat! De nacht kwam eraan na de controle van 12 uur door de nachtzuster zouden we gaan slapen. Nou er sliep er eentje en drie niet. Ik was er een van die drie. Want die ene die sliep had slaapapneu en heeft hele bossen omgekapt met zijn gesnurk. Ik heb me wel vermaakt met muziek en Candy Crush. Nog een programma teruggekeken. Slapen ging ik thuis wel weer doen. Drie uur weer een controle. Kwart voor zes waren ze er alweer. Dus echt tijd om te slapen heb je niet. We kregen onze medicatie echt een hele stapel en die moesten we gaan innemen. Oké en we mogen maar kleine slokjes. En tussen die slokjes moesten 5 minuten zitten. Hoe ging ik dit doen? Nou het is goed gegaan maar ik vond het best wel een beetje eng. Toen toch nog even lekker geslapen ruim een uur. En toen kwam mijn eerste eten. Ja eten, wel vloeibaar natuurlijk! Een schaaltje yoghurt en een custardtoetje.
Mijn overburen begonnen spontaan te eten en hadden eigenlijk best in een snel tempo alles op.
Ook dit vond ik wel spannend. Mijn eerste hapjes en hoe groot moesten die zijn? Ach maar hele kleine doen en niet te snel. Nou ik denk dat ik 3 hapjes op had en me prop en prop vol voelde. Ik kon echt niet meer op. Inmiddels was de chirurg er ook weer (de middag na de operatie was die trouwens ook nog langs geweest om te vragen of het goed ging) tegen een uurtje of acht. Hij zag dat ik vol zat en gaf ook aan dat ik dan gewoon moest stoppen. Echt naar mijn lichaam moet luisteren. Dus ik was klaar met eten. Hij gaf ook aan dat ik naar huis mocht. Nou heerlijk hoor lekker weer naar huis. We kregen nog wat informatie van Marije, ja de Marije! Het was allemaal super georganiseerd en geregeld. Het was zeker goed vertoeven in het Slotervaartziekenhuis op de Medium Care.  De vrouw naast mij, die ik dus ook bij het bloedprikken had gezien, woonde ook in Hoofddorp en met haar mochten wij meerijden naar huis. Dus dat was ook geregeld en zo hoefde er niemand anders te komen. Ook bijzonder hoe dit allemaal weer op zijn pootjes terecht kwam. Via de apotheek in het ziekenhuis, om allerlei mediatie en spuitjes op te halen, zijn we naar de auto gelopen. Oh wat was het weer heerlijk om buiten te zijn. Nog geen 24 uur na onze operatie gingen we weer weg uit het ziekenhuis. Bijzonder hoor. We zien elkaar 30 juni weer. Dan hebben we een groepsbijeenkomst van de diëtist. En een individuele nacontrole bij Marije. Dan mogen ook de krammetjes uit de vijf gaatjes. Tussendoor is ook nog iemand uit de kerk bij me langs geweest. Zij heeft ook een kiwi en moest op een halfjaarlijkse controle komen.
Was echt heel lief van haar om even langs te komen. Even fijn zitten praten. En ik weet dat ik altijd met vragen bij haar terecht kan! Dat is wel prettig.

Nou dit was het verhaal, een heel verhaal, van mijn operatie voor mijn kiwi. 24 uur die echt nooit meer zal vergeten. Echt echt nooit! Het was al een bijzonder verhaal maar het gaat ook maar door. Het maakt me enorm stil en ook vol positieve energie. Ik ben een erg dankbare vrouw!

Liefs van IKKIE 2.0

IMG_3122

Advertenties

Een gedachte over “Mijn (nieuwe) leven met een kiwi…..

  1. Marielle zegt:

    Wauw wat super gaaf te lezen hoe groot God is en hij zich last zien Door deze dingen. Heel blij voor je. Mooi dat je het zo bewust en dankbaar kan ervaren. Ik blijf je volgen en tot snel. Xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s