En dan is het morgen alweer juni….

DSC_7051

Het is alweer meer dan een maand geleden toen ik mijn laatste blog schreef. De ochtend van Koningsdag 2015 en de dag voor mijn ja/nee gesprek in het Slotervaartziekenhuis voor mijn maagverkleining. Alweer een maand verder…en morgen alweer juni. De tijd vliegt werkelijk.

28 april 2015
De dag die al vanaf eind januari 2015 in mijn agenda stond als belangrijk. De dag dat de chirurg mij zou vertellen of hij mij wil opereren. We moesten om half elf in het ziekenhuis zijn. De eerste afspraak deze dag was bij de chirurg. Als die JA zou zeggen zou ik voor deze dag nog twee afspraken hebben namelijk voor een ECG en op de Anesthesie. Toen wij aankwamen bij de balie van de afdeling Bariatrie werd verteld dat ik eerst een ECG moest laten maken en dan naar de Anesthesie. Dan als laatste naar de chirurg. Dit omdat het rooster van de chirurg veranderd was. Hij had alles geregeld dus dat zou geen probleem moeten zijn. Dus daar ging ik dan voor de ECG. Was daar druk dus moesten even wachten. Eigenlijk wel raar dat de afspraken omgegooid waren. Maar ach wat maakt het ook uit. Tenslotte moest het allemaal gebeuren. Het betekende alleen wel dat ik al wist dat ik een JA kreeg want anders hoefde die twee afspraken niet. Toch vrij snel aan de beurt voor de ECG. Deze moest wel een keertje over omdat door mijn ‘vetlaag’ de registratie van de harttonen wat moeilijk zijn. Ik heb uiteindelijk het briefje meegenomen. Maar eigenlijk helemaal niet naar gekeken. Snap er toch niet zoveel van. Toen naar de Anesthesie toe. Daar aangekomen bleek dat ik niet in het systeem stond. En als de operatie er niet in staat…dan kunnen ze ook verder niets met mij doen. Dus weer terug naar de Bariatrie (het bleek dat er nog meer mensen waren die daarvoor teruggestuurd werden.) Ze vonden dat wel raar want de chirurg had alles goed geregeld… Toen maar in de wachtkamer gewacht op het gesprek met de chirurg. Alleen de wachtkamer is al een attractie. De verhalen van al die mensen zijn zo leuk. Mensen die in allerlei trajecten van de maagverkleining zitten. Dat is zo leuk om te horen. Ja daar kan ik mij echt een dag vermaken als het zou moeten.

maagomleiding

En toen was daar het gesprek met de chirurg. Nou hij wil mij opereren alleen er moet nog 4 kilo af en de waarde van mijn schildklier en bloeddruk moeten goed zijn. Maar omdat ik daar pas 10 dagen mee begonnen ben….moeten we echt tot 2 juni wachten. Dan is de afspraak met de internist. Eigenlijk vond de chirurg het wel jammer, maar ja het is niet anders. Ik heb het formulier van de operatie ondertekend en dat was het dan bij de chirurg. Hij is een bijzondere man. Oogt heel vrolijk maar heeft ook iets onbereikbaars over hem. Heel goed is dat… Al vind ik dat wel wat moeilijk. Maar hij schijnt een kundig man te zijn. Had het nog even met hem gehad over die 4 kilo dat het toch moeizaam ging. Hij stelde voor om dan maar shakes te gaan slikken. Want ze moeten er echt af. Maar in mijn lijf no shakes. Ik zal en ga het zelf doen. Echt wel! Toen naar de Anesthesie waar inmiddels mijn operatie in het systeem stond. Daar hebben ze echt heel veel gevraagd en besproken. Was wel eens leuk om mee te maken. Formulier mee gekregen voor de operatiedag ivm bloedprikken. En voor de rest stond er niets in de weg voor de operatie.

Zo dat waren de afspraken weer in het ziekenhuis. Het waren weer zinvolle bezoeken en het licht staat op licht groen. Nog even een paar weken om keurig de medicijnen te slikken en aan mijn gewicht te werken. En aan het eind van de week heerlijk te gaan genieten van een week vakantie op Terschelling. Daar heb ik echt naar uitgekeken….maar eerst moest 28 april 2015 voorbij zijn….

Vakantie Terschelling
Echt een superweek gehad op Terschelling. Was heerlijk ontspannen en heb enorm genoten. Kon heerlijk slapen. Was energiek en voelde me echt heerlijk. Wel veel gepraat over de komende operatie, want dat houdt me echt bezig. Maar is ook niet zo raar. Het is ook goed dat het traject enige tijd inneemt om er ook echt naar toe te werken. Aan het eind van de week kwam wel het besef dat als ik straks weer thuis zou zijn de operatie toch wel 1 van de eerste dingen zou zijn die op mijn agenda staat (grote agendapunten dan!) Daardoor werd ik wel iets onrustig en kwam weer dat stemmetje dat zei dat die 4 kilo een probleem zouden worden. Jammer dat ik dat heerlijke gevoel daarom kwijt was. Want het was heerlijk zoals ik me voelde. Daarom zondag in de kerk na de dienst voor me laten bidden. Dat er rust mocht komen, vertrouwen in God dat Hij bij mij is en bij mij blijft waar ik ook ben. En dat de medicijnen zijn werk mogen doen. En dat mijn gewicht in orde mocht komen. Het was heel bijzonder want de vrouw die dietist is in het Slotervaart en bij mij in mijn Beth Moore groep zat had ‘bid’ dienst. Tja weer zo’n knipoog!

IMG_2489

In de week Terschelling was ik ruim een kilo afgevallen. En in de week daarna ging het ook lekker verder. Op dit moment moet ik nog een krappe kilo. En ik heb vertrouwen dat dit gaat lukken. En anders wordt ik iets later geopereerd. Ik zal nooit naar shakes grijpen. Echt nooit!

Op naar dinsdag 2 juni 2015
Elke dag komt de operatie dichterbij. En ik weet dat het best handig zou zijn als we een datum zouden weten. Dan konden we op kantoor alles goed plannen en ook voor Sonrise. Dat is een sportweek begin juli aanstaande. Maar aan de andere kant heb ik het vertrouwen dat dit ook allemaal goed komt.

Inmiddels is het bijna juni en dus ook bijna 2 juni. Voor deze afspraak heb ik vorige week bloed laten prikken. Er was toen ook een groepsbijeenkomst van de dietist waar ik heen moest. Dus dat kon mooi samen. De groepsbijeenkomst was interessant. Veel wisten we al maar het was zeker zinvol om naar toe te gaan. Wat leuk was dat er iemand mee was van waar ik sport. Dat gaf mij een goed gevoel.

Eigenlijk ben ik wel heel blij dat ik rustig ben. Slaap heerlijk en goed. Voel me goed en heb geen bijwerkingen van de medicijnen. Ik hoop dat ze hun werk hebben gedaan en dat de uitslagen goed zijn. En zo niet dan duurt het nog wat langer. Ik houd daar ook zeker rekening mee. Staar me nergens op blind. Ik weet dat de operatie gaat komen alleen nog niet wanneer. Maar dat die er komt dat is zeker! En dat ik straks ‘slanker’ ben komt ook….al is dat nu nog steeds een onvoorstelbaar iets. Zie zoveel mooie voorbeelden op de Facebook van de Bariatrie voorbij komen. Echt als ik dat dan zie… dan kan ik er eigenlijk niets mee. Gaat dat bij mij ook gebeuren? Echt? Toen ik dat op 28 april tegen de chirurg zei, zei hij dat gaat bij jou ook gebeuren! Oh ik ben er zo benieuwd naar. Zo benieuwd kon ik maar heel heel even vooruit kijken. Al was het maar 1 seconde. Dat zei ik laatst tegen mijn collega en die zei toen maar er is toch iemand die jou al slank gezien heeft. Houd je daar aan vast. Het gaat gebeuren! God heeft het iemand laten zien!!!!

Liefs Ikkie

God

Vandaag dan Koningsdag 27 april 2015

  Zoals beloofd zou ik na 16 april en voor 28 april weer een blog schrijven. En dat is dus vandaag op Koningsdag. Ik lig nog in bed. De zon schijnt en ik hoor buiten de vogeltjes fluiten. Nog even blijven liggen omdat het vandaag kan en mag. En mijn nieuwe blog maken. 

Stand van zaken 

Vandaag de dag voor 28 april. Een datum die al drie maanden in mijn hoofd zit. Namelijk de datum dat ik om 10.25 uur een afspraak heb met dokter de Brauw. Dan zal ik horen ok ik verder mag de wachtlijst op of dat er eerst nog wat anders moet gebeuren voordat ik de wachtlijst op ga. Dus best wel een beetje spannend. Maar het is nu ook wel weer zo dat ik nu eigenlijk wel al een beetje weet wat ik morgen kan verwachten. Want op 16 april heb ik mijn straatje met drie afspraken gehad in het Slotervaartziekenhuis. 

Straatje met afspraken 16 april 2015

Psycholoog

De eerste afspraak was om elf uur met de psycholoog. Dat was een zeer aardige vrouw. Het was een fijn en goed gesprek. Ja aan dat gesprek denk ik nog wel eens terug. Het duurde niet lang maar was wel heel zinvol. Het deed me heel veel dat zij mij een compliment gaf hoe ik het allemaal gedaan had de afgelopen jaren. En dat het helemaal niet zo vreemd was dat ik daardoor mijzelf vergeten ben. Ze bod mij haar hulp aan zodra ik dacht haar nodig te hebben. Zij vindt dat ik de operatie zeker aan kan. Dat was fijn om te horen zoal bij de eerste afspraak deze dag. We waren om half twaalf klaar bij haar. Om half twee was de volgende afspraak met de internist. Eerst hebben we even lekker gezeten in de hal en wat dingen voor Sonrise afgemaakt. Toen zijn we lekker naar buiten gegaan en hebben een uurtje gewandeld. 

   
 

Dat was echt even heerlijk. Toen weer terug naar 8c voor de afspraak met de internist. Zag ik best een beetje tegenop. Zeker de uitslag van het bloed en urine onderzoek. Want tenslotte was het alweer een hele tijd (jaren) geleden dat mijn bloed was onderzocht. Dus was heel benieuwd wat daar de uitkomst van zou zijn. 

Internist

Bij de balie werd eerst mijn bloeddruk gemeten wel 3x achter elkaar. En al vrij snel daarna werden we geroepen. Ook dit was een vrouw. Een vrij jonge vrouw maar ook heel aardig. Gaf direct aan dat ik gespannen was voor de bloeduitslag. Daarom begon ze daar meteen mee. Daaruit kwam eigenlijk alleen een verhoogde waarde van mijn schildklier. Dat verbaasde mij eigenlijk niet want daar had mijn vader ook last van. Die verhoogde waarde is reden genoeg om daarvoor medicatie te gaan slikken. Als ik het goed begrepen heb is deze waarde geen belemmering voor de operatie. Wel is het belangrijk om deze waarde in de gaten te houden. We gaan zien wat de medicatie gaat doen. Ook spreken we af dat ik nog bloed laat prikken voor verder onderzoek nl auto immuun ziekte. Dus dat ik mijn eigen lichaam tegenwerk. (Of zoiets). Dat bloedprikken zou meteen straks kunnen. En op 23 april zou ik dan daarover gebeld worden door haar. Verder waren alle waardes in mijn bloed goed. Daar was ik zo ontzettend blij mee! De weegschaal gaf een zes kilo minder aan dan de vorige keer dus ben goed op weg naar de 10 kilo! Verder bleek mijn bloeddruk te hoog. Grote kans dat dit door de spanning kwam. Na later nog een aantal keren gemeten te zijn kreeg ik daar nu ook medicatie voor om die omlaag te krijgen. Want die moet omlaag voor de operatie. Ach zo slik je nooit wat en nu dan elke dag drie pilletjes. Het is voor het goede doel! Na nog wat lichamelijk onderzoek was het klaar bij de internist. Op 2 juni een afspraak om 12 uur bij de ‘echte’ internist. En een week daarvoor bloedprikken om te kijken hoe het dan met de waarde van de schildklier is. 

Het was een uur dat we bij haar waren geweest. Best wel een intensief uur. Veel gehoord en besproken. Ik voelde me blij maar ook een beetje raar. Wat heeft die bloeddruk nu voor effect op het verdere traject. Ik wil zo graag naar mijn uiteindelijke ja toe! En dan nu dit… Ach veel tijd om daarover na te denken had ik niet. Want we moesten even haasten om op tijd bij de diëtiste te komen. Was namelijk aan de heel andere kant van het ziekenhuis. 

Diëtiste 

Ook dit was een jonge vrouw. En ook ontzettend aardig. Fijn zitten praten en uit het gesprek kwam heel duidelijk naar voren dat het fijn was dat de zes eetmomenten al ‘gewoon’ zijn voor mij. We hebben het over mijn voeding nu gehad. Over hoe ik dat met LaRiva overlegd heb. Fijn om dan te horen dat wat zij zeggen klopt met wat goed is. Ja ook dit was een goed en zinvol gesprek. Ik moest doorgaan met hoe ik nu bezig was. Dat was dan de laatste afspraak voor vandaag. Nog even bloedprikken en dan waren we klaar. En weer een grote stap dichterbij een ja voor de operatie. Om half vijf reden we weg bij het ziekenhuis. Het was heel fijn om deze dag mijn man bij me te hebben. Ja heel fijn om het samen te doen! 

En hoe is het dan nu met mij?

En nu dan Koningsdag de dag voor het gesprek met de chirurg. Ja toch wel spannend want in hoeverre houdt de bloeddruk de operatie nu tegen. Ik heb geen idee en kan er ook zelf weinig aan doen. Ik heb het daarom ook maar losgelaten. Duurt het door de bloeddruk wat langer voordat ik geopereerd wordt nou dan is dat maar zo. Ik ga het wel zien. Ik merk wel dat ik heel intens met mijn denken in dit traject zit. De meeste mensen om mij heen respecteren dat maar sommigen ook niet. Dat is best wel eens lastig. Ik kies nu duidelijk voor mijzelf en dat is blijkbaar vreemd/wennen. Ik doe dit bewust maar het voelt voor mij ook vreemd/nieuw. Gelukkig heb ik genoeg mensen die naar mij luisteren en mij weer een duw in de rug geven dat het niet erg is om nu op mijzelf te focussen. Dat heb ik soms ook wel nodig een bevestiging. Ik lees veel over de operatie. Over daarna en over resultaten. Dat zijn positieve maar soms ook negatieve verhalen. Dat wil ik ook want ik wil mij goed voorbereiden op wat komen gaat. Ik besef me heel goed dat de operatie een hulpmiddel is en niet een tovermiddel! Er zullen echt nog genoeg momenten komen dat ik teleurgesteld zal zijn en niet lekker ik mijn vel zit. Dat hoort er allemaal bij. En het is goed om daar nu al over na te denken. Maar zie ook vaak genoeg foto’s met resultaten en die geven mij zoveel positieve energie. Dan weet je weer heel goed waarvoor je dit traject bent ingestapt. Soms lees ik dingen en dan denk ik best wel eens van oh euh wil ik dit nu eigenlijk wel. Want het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Wat ik me wel besef is dat het heel goed is, echt heel goed dat dit voortraject naar de uiteindelijke ja maanden duurt. Je hebt die tijd nodig om het voor jezelf op een rijtje te krijgen. Het doet zoveel met je. Ik vind het intensief maar zeker zinvol. Denk veel na en praat er ook veel over. Het is op dit moment heel belangrijk in mijn leven. Misschien voor de buitenwereld niet te begrijpen maar daar heb ik nu even geen boodschap aan! Ben ook superblij met mijn geloof en relatie met God. Hij geeft mij rust. Rust die ik nodig heb. Vertrouwen dat ik het van Hem mag verwachten. Hij heeft mij op dit punt gebracht en zal bij mij blijven hoe het traject ook verder zal lopen. Dat geeft echte rust. Zo fijn om die te ervaren. Anders ga ik allerlei senario’s verzinnen…. De meest vreselijke hoor. Gebeurt soms ook maar dan kan ik mijzelf wel weer tot orde roepen. En terugkeren naar de rust. Ben best gespannen voor morgen. Echt wel maar weet ook heel goed dat wat er ook voor uitslag uitkomt het een doel zal hebben om uiteindelijk bij de operatie uit te komen. Zo ga ik op weg naar morgen. De operatie komt in ieder geval elke dag een stapje dichterbij. 

Valkuilen ….?

Het gevecht in mijn hoofd is zwaar. Heel zwaar! Maar tegelijkertijd zo reuze interessant. Ik ben nu sterk. Kan die strijd met dat stemmetje goed aan. Zijn zeker andere tijden geweest. Maar besef ook heel goed dat het een heel dun touwtje is dat zo weer kan knappen waar ik me nu op begeef. Het stemmetje maakt mij soms toch onzeker. Dan zegt het dat ik de 10 kilo niet ga halen en dat ik daarom best wat lekkers mag. Of dan zegt het dat het bij mij toch niet gaat lukken als ik naar een mooie resultaatsfoto kijk. Dat zijn zulke moeilijke momenten. Dan is het gevecht een echt gevecht. Een innerlijk gevecht natuurlijk waar de buitenwereld niets van ziet en merkt. Maar dat wel energie vergt van mij. Daar word ik moe van. Op dit moment wint het stemmetje niets helemaal niets.  Wat alleen wel weer moeilijk is dat de weegschaal ook bijna geen resultaat laat zien. Er moet toch zeker nog vier kilo af voor de operatie. En die komt steeds dichterbij. En ja hoor daar is dan dat stemmetje weer: zie je wel het gaat je niet lukken! En zo vechten we verder. Zwaar maar met een doel. Natuurlijk maak ik mij dan ook zorgen om die vier kilo. Ga ik dan weer falen op die 10 kilo kan ik dat dan niet eens…  Ik ga verder weet dat ik echt goed mijn best doe en eet wat ik moet en mag eten. Dus het resultaat komt een keer op de weegschaal. Het vechten gaat door. Dit vechten duurt nog een paar weken/maanden. Daarna is er ook wel ruimte voor gevecht maar dan na de operatie dat is toch weer anders. Ik ben dankbaar dat ik nu zo sterk ben! 

Nou nu van de Koningsdag genieten. Tv kijken en vanmiddag naar Hoorn voor een concert en een koningsdiner. Heerlijk met mijn mams en vrienden. Al zullen mijn gedachten vandaag echt wel eens afdwalen naar morgen…..

Liefs Ikkie

  

Weer even een bericht van Ikkie

cropped-images-3.jpeg

Mijn laatste blog is alweer van even geleden. Dat komt eigenlijk omdat er niet zoveel te melden is. Maar dat is eigenlijk ook niet waar. Er is heel veel gebeurd maar dat is voornamelijk in mijn hoofd geweest. En het is goed omdat ook van me af te schrijven. Dat werkt voor mij altijd wel goed en geeft mij ook een bepaalde rust. Vandaar dus vandaag weer een blog van Ikkie.

Slotervaartziekenhuis
Toen ik de afspraken van het Slotervaartziekenhuis mee kreeg….voelde de data van mijn volgende afspraken een beetje als ‘de ver van mijn bed show’. Het was toen eind januari en de eerste afspraak zou 30 maart zijn. Een informatieve afspraak. Op 16 april dan drie gesprekken met diverse mensen. En dan op 28 april het antwoord JA of NEE. En nu nog iets meer dan een week en dan is het toch 30 maart…..en dan nog een maandje en dan weet ik meer. Het gaat nu ineens toch wel hard. En ben daardoor best al een heel klein beetje nerveus. Maar dat lijkt me ook heel gezond toch? Het is ook wel fijn hoor dat er een aantal weken tussen zit. Want het is niet zomaar wat zo’n operatie. Daar moet je heel serieus mee omgaan!

Maar hoe zijn mijn afgelopen weken verlopen?
Op zich zijn ze goed verlopen. Ik denk wel heel veel aan wat er gaat komen. Hoe zal het allemaal gaan? Die afspraken in het ziekenhuis, en het straks wachten op het uiteindelijke antwoord?
En dan verder….. Soms ben ik wel eens bang en dan bekruipt mij de angst dat ze iets ergs bij mij zullen ontdekken en het allemaal niet door kan gaan. Dat is meestal in de nacht als ik even naar de wc geweest ben en weer wil verder slapen. Gelukkig is dat lang niet elke nacht zo en kan ik het ook wel weer snel relativeren. Maar op dat moment is dat zeker niet leuk.

Waar ik wel heel blij (misschien wel te zacht uitgedrukt, heel heel blij) mee ben is dat ik mezelf qua eten en drinken goed in de hand heb. Ja ik kan wel zeggen dat ik nu een week of twee echt heel trots ben op mijn zelf. Ik heb weer dat positieve ‘stemmetje’ dat mijn gedachten tegenspreekt. Mijn gedachten zegt namelijk heel vaak dat ik trek heb en best wat mag. (misschien niets bij voor te stellen, maar bij mij is dat stemmetje er echt de hele dag, en dat is dus de hele dag vechten!) Maar nu is daar de ‘tegenpartij’ die zegt niet doen! Door het inderdaad niet te doen, gaat de weegschaal ook weer omlaag en geeft dat mij weer die positieve energie om door te gaan. En dat is echt een hele tijd geleden dat deze twee dingen in mijn leven er waren. Het lijkt allemaal zo simpel, maar zo simpel is/was het niet voor mij. En is het nog niet. Want het is een heel dun draadje, waar ik zo weer vanaf val. Dat weet ik maar heel goed. Door de positieve energie kan ik heel streng zijn voor mij zelf omdat het resultaat er is. En door het resultaat wil je meer….. Wel een valkuil voor mijzelf want ik weet van mijzelf dat ik de lat heel snel te hoog leg en teveel van mezelf verwacht en dan daardoor teleurgesteld wordt. Conclusie dan kan ik weer opnieuw beginnen. Ik weet dat van mezelf dus moet daar ook aan werken voor mijzelf. Ik weet nu dat ik mijn best doe, dat moet ik blijven doen. Daarvan genieten en het resultaat van de weegschaal is daar dan het gevolg weer van. Daar ligt niet mijn focus. (Is niet altijd makkelijk hoor want ik wil die kilo’s er eigenlijk zo snel mogelijk af hebben!)

Eten omdat het moet en niet omdat je honger hebt
Straks (na een eventuele operatie) zal ik zes eetmomenten hebben. Deze zijn zeker kleiner in hoeveelheid dan nu. Zes eetmomenten is een voor mij bekende eetmanier. Waar ik sport en eetadvies krijgt werken ze ook met deze zes eetmomenten. Dat is wel fijn.  Uit ervaring weet ik dat dit heel goed werkt. En dat het ook een goede houvast is. Ik heb dat ook weer opgepakt en moet zeggen dat het toch weer moeilijk is om aan die zes momenten te komen….vaak zijn het er vier….dus te weinig. Ik ga daar echt verder aan werken om daar zeker zes momenten van te maken. Dus werk aan de winkel. Het gewicht gaat eraf en ik ga verder. Ik wil natuurlijk dat het sneller gaat…. Ik ga verder en zie wel waar het uitgaat komen. Blijkt dat er nog meer af moet dan ga ik verder. Het doel dat ik nu voor ogen heb, ligt dichterbij dan elk eerder doel dan ik gehad heb. Het is te overzien. En dan maar een maandje later geopereerd. Dat houd ik ook nog wel vol hoor. Ik merk ook nu weer heel goed dat nee zeggen op iets als een gebakje, snoepje of koekje veel meer voldoening oplevert dan het wel te nemen. Dan blijf je weer met een schuldgevoel zitten en trekt je weer de negativiteit in. Geen goed idee dus! Dat zijn de dingen in mijn hoofd waar ik druk mee ben.

Toch denk ik ook al verder. Dromen heet dat. Ik lees veel over de operatie en het traject erna.
En dan stel ik mezelf voor hoe ik mezelf straks zal voelen. Hoe ik eruit zie…. Dat zijn van die heerlijke momenten. Alleen al het idee dat deze dromen waarschijnlijk uitkomen…. Heerlijk!

Veel lezen en veel informatie
Vorige week kreeg ik van mijn moeder een stapel EVA’s en daar stond in 1 van de bladen een artikel van een vrouwtje die hetzelfde gewicht en dezelfde lengte als mij had. Zij is ook geopereerd en zij is 60 kilo afgevallen. Nou als ik dat lees…. dan durf ik daar niet aan te denken.

Met minder ben ik ook heel blij. Mijn moeder wist helemaal niet dat dit in 1 van de bladen stond.
Het was echt de eerste die ik pakte van de stapel. Zo bijzonder om dat te lezen. En zo ontzettend motiverend!

Zo las ik afgelopen vrijdag op twitter dat Wendy van Dijk een blad heeft en dat daar een interview met Danny (van Obese) in stond. Je moet weten dat ik altijd naar Obese gekeken heb en erg geïnteresseerd was in de mensen zelf. In Danny herkende ik heel veel van mijzelf.  Helaas is Danny na heel veel te zijn afgevallen weer erg aangekomen. Heb dat altijd heel sneu gevonden. Ik was erg nieuwsgierig naar het artikel en heb uiteindelijk het blad gekocht. En wat denk je….hij is ook geopereerd. Ook hij. Dat wist ik niet…. Zijn artikel was goed voor mij om te lezen. Hij herkende ook dat gevoel van falen. Operatie betekent dat je gefaald hebt….. Wel fijn om te lezen dat hij zich nu veel beter voelt. Dat zijn focus niet ligt op de weegschaal maar op het gezond willen eten en drinken. En het gevolg daarvan is dan vanzelf zichtbaar in je gewicht.Het bleek dat hij afgelopen vrijdag bij RTL Late Night was. Dus dat zeker even teruggekeken. Wat ontzettend dapper van hem om zo zijn verhaal te doen. En dat terwijl heel Nederland zijn mening klaar heeft….. Ja ik ben echt trots op hem!Zomaar twee dingen die op mijn pad kwamen doormiddel van lezen. Die mij zeker positieve energie gaven.

En toen was daar het contact met het vrouwtje bij ons uit de kerk
Afgelopen vrijdag ging ik sporten en ik was weer lekker wat gewicht kwijt. Dus helemaal happy was ik. Toen bleek dat zij, het vrouwtje bij ons uit de kerk, er ook was. Zij is in het najaar 2014 geopereerd en ziet er zo goed uit. Ik gaf haar een dikke kus en vertelde haar dat ik er ook voor ga.
Ze was zo blij voor mij. En we hebben even heerlijk gepraat. Ik kreeg van dat alles weer zoveel energie. Echt heel fijn! Ze heeft mijn blog gelezen en heel heel lief gereageerd. Zo bijzonder allemaal!  Vanmorgen in de kerk haar ook weer gesproken en we gaan gauw even samen een bakkie doen zodat ik al mijn vragen op haar af kan vuren. Kijk al naar uit hoor dat bakkie!

Via internet ook een vrouwtje gevonden dat in het Slotervaartziekenhuis geholpen is en die heeft ipv van alles op te schrijven, heeft zij haar verhaal op Youtube gezet. Elke week geeft zij een update. Ze is nu 18 weken geleden geholpen. Ik heb echt al haar filmpjes zitten kijken en daardoor alweer een heleboel nieuwe dingen/tips/ervaringen gehoord waar ik mijn voordeel mee kan doen. Maar ook goed dat je weet wat je kunt verwachten. Ik slurp alle info nu op.
Het maakt me niet onrustig. Ik wil gewoon weten wat ik ongeveer kan verwachten..

Het vrouwtje uit de kerk adviseerde mij om lid te worden van een Facebookpagina van de bariatrie van het Slotervaartziekenhuis Dus dat heb ik net ook gedaan…en dan blijf ik maar weer lezen. Ik heb mij ook officieel voorgesteld zoals dat gevraagd werd. Toch wel weer een stap…

Nou al met al is het weer een heel verhaal geworden. En er zal de komende weken wel weer het een en ander te vertellen zijn. Mijn volgende blog schrijf ik na 16 april als ik mijn drie afspraken gehad heb en voor 28 april als ik een antwoord krijg.

Groeten en geniet van het leven,

Ikkie

Mannetje-op-boeken-met-laptop_afb-voor-download-pag_72DPI

En toen was de Beth Moore cursus klaar!

slide1

En inmiddels gaat de tijd gewoon verder. Merk wel in mijn hoofd dat er een bepaalde rust ontstaat.
In ieder geval het voelt fijner en dat is wel heel lang anders geweest. Het is fijn dat ik een stap gezet
heb. Een stap de goede kant op. Ook de reacties uit de wereld op mijn heen zijn fijn.
Afgelopen week heb het laatste stukje uit het boek van Beth Moore gedaan en dat was weer zo bijzonder.
Het ging over zelfbeheersing en dan over de mond. Onder andere over wat gaat er je mond in?

“De tijdelijke troost die je in eten vindt, kan beslist niet op tegen de blijvende schuldgevoelens en het verlies
van zelfvertrouwen die er onvermijdelijk op zullen volgen. Als jij alle andere terreinen van je leven onder controle
hebt, maar verslaafd bent aan eten, is dat een bres in jouw muur (daar hadden we het over in dit hoofdstuk) en Satan
zal dat gebruiken om je onder de voet te lopen. Als jij vaak het gevoel hebt dat je jezelf niet kunt beheersen en je je
schuldig voelt nadat je gegeten hebt, dan heb je Gods hulp nodig om de neergehaalde muur te herbouwen.”

(Beth Moore in Boven jezelf uit)

Ik heb dit stukje wel een paar keer gelezen. En vond het echt ongelooflijk dat dit zo beschreven stond in dit boek.
Ik heb dit echt nog nooit zo gelezen. En daarbij dan de gedachten dat God mij dus helemaal toegewerkt heeft naar dit moment.
Want nu kon het lezen en kon ik er wat mee. Hoe zou het binnengekomen zijn als ik niet sta waar ik nu sta?
Ik ben er echt heel stil van geworden. Het is echt zo bijzonder en het geeft me zoveel positieve energie.

Een paar bladzijden verder was het boek uit. De cursus was klaar. Het is voorbij. Als groep komen we gelukkig nog 1 keer
bij elkaar. Maar mijn studie is klaar. En de laatste vraag in het boek is: Wat is jouw reactie op wat God je heeft laten zien
in Boven jezelf uit?. Tja daar staat die dan die vraag….. Mei vorig jaar kwam deze cursus voor het eerst voorbij in een gesprek.
Dat staat in een eerdere blog. Met bepaalde verwachtingen erin gestapt. Er naar uitgekeken en nu is daar dan het einde.
Maar dat einde voelt voor mij als een ‘nieuw’ begin. Ja die vraag maakte mij enorm stil en met verwondering heb ik terug gekeken
naar de afgelopen (ongeveer) 20 weken. Wauw wat was dat mooi om terug te kunnen kijken!

Ik weet er ligt nog een hele weg voor me. Maar Beth Moore schreef dit ook:
“Het gaat niet om je gewicht of figuur. Het gaat om vrijheid: een vrijheid die het gevolg is van gezond eten, waardoor je niet alleen
wilt afvallen, maar ook de bedoeling hebt om God te eren. Dezelfde vrijheid die je dan ervaart, laat de gevolgen van onze gehoorzaamheid
aan Hem over. Wij zullen vrij zijn. Hij zal de eer krijgen, en in dat proces zullen we misschien ook een paar pondjes afvallen.”

Wel bijzonder om te constateren dat mijn twee ‘opmerkingen’ bij elkaar hoorden. Ik had van alles van te voren bedacht. Ik heb van alles gehoopt.
Maar zoals het nu gegaan is en gaat is zoveel anders en zoveel meer dan ik ook maar kon bedenken.

Ik ga ook vol vertrouwen verder en merk nu wel dat ik nu toch wel door alles beter op mijn eetgedrag kan letten. Dat ik voel dat dat stemmetje
in mijn hoofd nu sneller de kop ingeduwd wordt dan de afgelopen maanden. De knop is nog niet volledig om, dat is ook verhipte moeilijk. Maar de
eerste kilo was er vorige week af. En dat gaf me wel heel veel energie en doorzettingsvermogen.
En gaat het een keertje dan toch niet helemaal zoals ik wil. Dan dat vergeten en niet te lang terugkijken maar juist vooruit. En ik weet nu echt
dat ik het niet alleen hoef te doen….. Ja deze Beth Moore zal ik echt nooit nooit meer vergeten.

Ik ga zeker in september weer opnieuw verder. Ja september 2015….hoe zal het dan met me zijn? Ben ik dan misschien al geopereerd?
September is nog een eind weg. Voor die tijd zal er vast nog een heleboel op mijn pad komen. En daarvan blijf ik natuurlijk schrijven.

Liefs van Ikkie

De tijd vliegt en de ontwikkelingen ook….

Alweer bijna twee weken geleden dat ik mijn laatste blog geschreven heb. Twee weken waarin er wel weer het een en ander is gebeurd. Het gesprek met mijn Beth Moore zus was fijn, zinvol en interessant. Partner en kinderen waren er bij en het was goed om dit zo met elkaar te doen. Ik voelde mij rustig en kon het allemaal een plek geven. Ja dit is wat ik wil en waar ik voor wil gaan. Dat is me nu wel duidelijk!

Heb mijn verhaal inmiddels wel met een aantal mensen meer gedeeld (vrienden, kantoor, familie) en ik merk dat ik dat ook wel prettig vind. Ook al weet ik dat ik de persoon ben die het moet gaan doen, maar het is ook fijn om er over te praten. Lieve reacties en ook wel weer heel bijzondere momenten. Ook bij de meiden van het sporten mijn verhaal neergelegd. Daar was ik wel nerveus voor maar dat helemaal niet gehoeven. Allemaal lieve reacties…. Dat is prettig. Ik weet dat het mijn keuze is maar het is zeker fijn als mensen je steunen en achter je staan.

Dan werd het ook wel tijd om een volgende stap te nemen. Want vertellen dat je iets wil gaan doen is nog best wel veilig. Er staat nog niets vast….klinkt wel fijn maar een vervolgstap moest er wel van komen. Afgelopen weekend heb ik mezelf hier op voorbereid. Ook met mijn partner hierover gesproken. Ik zou maandag gaan bellen naar het ziekenhuis voor een eerste afspraak. Dat heb ik inderdaad gedaan en dat was best wel even heel spannend. Maar de stap is gezet. Alleen de stap ging wel ineens heel vlug want ik kon meteen de volgende dag al terecht voor deze eerste afspraak. Dat was wel even heel vlug…..als je drie weken verwacht had.

Er was dus niet veel tijd om na te denken. De doorverwijzing van de huisarts geregeld en de volgende dag naar het gesprek in het Slotervaartziekenhuis. Ik had wel nog een boekje gevonden op de site met allerlei informatie. Dat goed gelezen samen met mijn partner. Om toch nog weer meer te weten…wie weet was dat wel handig. Keurig op tijd waren we aanwezig en al heel snel waren we aan de beurt.

Daar zat ik dan voor de man die mij misschien wel over enkele maanden zou gaan opereren. Later hoorde ik van mijn Beth Moore zus dat de andere twee vrouwen uit onze kerk ook door hem geopereerd zijn.

Hij heeft heel wat aan mij gevraagd. Ja best wel veel. Maar dat is denk ik ook wel goed.
Uiteindelijk was zijn antwoord dat hij wel met mij de screening in wil gaan. Dat was dus weer een stap. Ik mag de screening in. Ik heb allerlei papieren/formulieren/vragenlijsten etc ontvangen. De data voor de vervolgafspraken zijn bekend. En de dag waarop ik weet of ik wel of niet geopereerd ga worden is bekend.

Dat alles geeft wel rust in mijn hoofd. Stap gezet. Duidelijkheid…en een doel!

Met 1 opdracht ben ik op pad gestuurd. Graag nog wel wat kilo’s eraf voor een eventuele operatie. De opdracht is duidelijk. Ik weet wat mij te doen staat.
De operatie voelt wel voor mij als een beetje falen. Maar ik weet ook dat het me anders
niet gaat lukken. Ik heb deze duw in mijn rug nodig. Ik weet ook heel goed dat ik het straks moet doen. Ik moet mijn leven veranderen. Goed op mijn voeding letten etc.

snel-afvallen
Maar dat is juist wat ik wil. Ik wil gezond leven. En ik weet echt heel goed hoe dat moet!
Terwijl ik het schrijf voelt het weer als falen, want ik weet het allemaal wel maar waarom lukt het dan niet. Ik besloten om daar maar niet te veel meer aan te denken. Ik kijk vooruit. Ik ga voor genoeg kilo’s eraf. Hoeveel er dat zullen worden weet ik niet. Ik ga mijn best doen, zekers, en dan zie ik wel hoeveel kilo’s dat zullen zijn. Me weer blind gaan staren op een getal wil ik niet. Natuurlijk heb ik wel een streven en dat is 10 kilo.
Maar als ik van mijzelf weet dat ik mijn best gedaan heb en het worden er 8 dan ben ik ook tevreden. En worden het er 12 dan ben ik ook blij.

Ik ga ervoor. Voorlopig is dat waar ik mij op kan richten. De eerst volgende afspraak in het ziekenhuis duurt nog een hele poos. Dus mooi de tijd om met mezelf bezig te zijn.
En het is ook wel heel fijn om te weten dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik kan en mag altijd mijn verhaal aan mijn hemelse Vader kwijt en Hem om hulp vragen. En om mij heen zijn zoveel lieve mensen…… fijn!

Vandaag weer wezen sporten, speciaal programma specifiek op mijn buik gericht. De stand op de weegschaal van vandaag is het begin…..

Als er weer wat te melden is zal ik dat zeker weer doen!

Groeten Ikkie

20130113-180456.jpg

Tijd om na te denken….

Nagedacht?
Er zaten dit keer 4 weken tussen onze bijeenkomsten van Beth Moore. We hadden dus wat meer tijd om onze 5 dagen studie te doen. Dat was wel even fijn, want ik had nog meer om over na te denken. Al moet ik heel eerlijk zeggen dat ik er de eerste dagen niet aan heb willen denken. Wat moest ik nu met een ‘maagverkleining’? Aan mijn partner heb ik ook aangegeven dat ik er even niet over wilde praten omdat ik er anders over wakker zou liggen. Mijn directe collegaatje heb ik het wel mee gedeeld maar ook aan haar aangegeven dat ik echt niet wist wat ik er mee moest. Dat ik er echt van geschrokken was. Ik heb het er echt met niemand verder over gehad. Dat is voor mij echt heel uniek want ik deel eigenlijk wel heel veel zeker met mijn moeder. Maar dat was nu ook niet het geval. Gewoon omdat ik het even niet wist.

Het bleef mij natuurlijk wel bezighouden. Terugdenkend aan alles wat ik hiervoor geschreven heb…..er is door 12 vrouwen voor mij gebeden…en daar komt dan eerst dat beeld uit dat iemand mij ‘slank’ ziet en dan later de door meerdere vrouwen genoemde ‘maagverkleining’. Eigenlijk kan ik niets anders dan dit als gebedsverhoring zien. Als ik dit van iemand anders zou horen, zou ik er van overtuigd zijn geweest. Waarom dan nu niet? Waarom kon ik dit niet zo zien? Waarom niet??

Ik heb God op een gegeven moment gevraagd of Hij mij een bevestiging zou willen geven dat dit zijn Weg is die ik moet/mag gaan. Ik zou dat afwachten. Dat gaf voor mij het gevoel dat ik het even los kon laten. God zou wel van zich laten horen of niet.

Een aantal dagen later in de kerk stond ik na de dienst met iemand te praten waar ik wel mee in een commissie heb gezeten. Ik weet niet meer hoe het kwam, omdat het voor mij echt heel onverwacht kwam. Maar op een gegeven moment zei zij tegen mij of ik wel eens aan een maagverkleining had gedacht. Wat? Hoorde ik dat nu goed? Zomaar uit het niets noemt zij het woord ‘maagverkleining’. Ze gaf mij aan dat er nog iemand was bij ons uit de kerk die dat gedaan had. En ze had ook een buurvrouw die dat ook gedaan had. Allebei succesvol. Nou ik stond echt aan de grond genageld. Dit was toch niet te geloven ik kreeg het bijna op een presenteerblaadje van God. Nu kon ik er toch echt niet meer om heen. Help het kwam echt op mij af. Ik heb dat wel met haar gedeeld. En zij gaf ook aan, laat het tot je inwerken en kijk eens op internet, lees eens wat, vraag eens wat. Neem er de tijd voor. Ook dit met mijn partner gedeeld maar nog niet echt veel verder wat mee gedaan. Ik vond het eigenlijk te eng om er verder nu iets mee te doen.

Vlak voor kerst was ik alleen thuis en heb toen op google even durven kijken. Het een en ander gelezen. Ik kon het in rust lezen, werd er niet nerveus van en daardoor was dat voor mij ook een bevestiging dat het een goede weg/stap zou zijn. Maar heb er toen verder niets meer meegedaan.

Een heerlijke week weggeweest van tweede kerstdag tot begin van 2015. Met de jaarwisseling zei mijn partner wel heel lief dat hij hoopte voor mij dat ik heel veel nieuwe kleren zou moeten kopen in dit nieuwe jaar omdat alles te groot zou zijn…. Daarmee liet hij zien dat hij volledig achter mij stond.

Toch heb ik verder met niemand over gesproken. Hoe minder mensen het weten, hoe beter. Iedereen heeft een mening, denkt het te weten. Wil wel dat ik het doe of wil dat niet. Daar heb ik helemaal geen zin in. Voorlopig zo min mogelijk mensen. Voor mij is het Gods weg die ik mag gaan en dat is het allerbelangrijkste voor mij. En dat weet ik zo zeker omdat Hij mij afgelopen dinsdag nog een extra bevestiging heeft gegeven.

Een collega kwam bij mijn collegaatje en mij op de kamer. Ze had een vraag en raakten in gesprek. Ik ken haar al redelijk wat jaren en ze weet ook wel wie ik ben. Ze vroeg mij hoe het met het afvallen ging. Ik gaf aan dat ik het misschien maar eens volledig over een andere boeg moest gooien. Waarop zei reageerde van dat er een collega van ons van het Franse Bijbelgenootschap zes weken geleden een maagverkleining heeft gehad. En dat dit heel goed is gegaan en dat ze er heel blij mee is. Ze vroeg daarom ook af dit niet was voor mij zou zijn. Ongelooflijk dat nu zelfs op kantoor iemand met dit verhaal komt. Voor mij dus een tweede bevestiging van God. Ik kon er nu niet meer omheen. Dit ook met haar gedeeld omdat ze zag dat ik geraakt was.

Door deze tweede bevestiging voelde ik dat ik er wat mee moest gaan doen. Alsof God zei van kom ik, je weet nu toch dat het mijn Weg is. Daarom woensdag, het was weer mijn Beth Moore ochtend, na afloop met een aantal vrouwen dit alles gedeeld.

Het lijkt wel of ik een boek lees, maar ik ben dan wel zelf de hoofdpersoon. Heel bijzonder, maar ook heel eng en spannend. Maar ben er ook best wel rustig onder. Donderdagavond heb ik een eerste gesprek met een van mijn Beth Moore zussen. Even ter info en verder zien we het dan wel weer.

Ik ben er klaar voor…..we gaan het zien! Spannend maar ook heel bijzonder!

Liefs Ikkie

p.s. voor mijzelf besloten dat ik een blog bij ga houden omdat ik het graag op papier wil hebben. Voor mijzelf omdat ik het op deze manier ook een plek kan geven. Moet zeggen nu ik helemaal bij ben na een aantal blogs voel ik me heel rijk met mijn geloof.

Psalm 118:6 Met de Heer aan mijn zijde heb ik niets te vrezen. (NBV) De tekst die al jaren op mijn muur in mijn slaapkamer staat!

Vanaf nu zal ik wanneer het nodig is mijn blog bij houden om te zien wat het vervolg wordt van dit ‘verhaal’.

hand-in-gods-hand

En wat er toen gebeurde….

En toen…
Op een van de Beth Moore ochtenden waren we na de gebedspunten nog met elkaar wat aan het praten, voordat we aan de dvd zouden beginnen.

Een van de vrouwen naast mij, gaf aan dat ze tijdens het bidden voor mij een beeld van God had ontvangen. Ze had mij ‘slank’ gezien. Ik wist echt niet wat ik hoorde. Hoorde ik het nu goed? Maar het was alweer tijd om naar de dvd te kijken…dus ik moest heel snel schakelen en op Beth letten om niets te missen. Deze Amerikaanse sprak namelijk heel vlug in het Engels. Dus ik moest echt goed op de ondertiteling letten anders zou ik wat missen. Nou ik kan je vertellen dat was heel moeilijk deze keer. Was het echt waar, had zij mij gezien? Mij? Help ik had wel vaker dit soort dingen gehoord en vond het dan altijd fantastisch voor die persoon waarom het ging. Maar nu ging het om mij. Dat is echt wel heel wat anders moet ik je zeggen. Na de dvd toch haar nog maar even aan geschoten om er nog even over door te praten. Het was dus echt waar, zij had tijdens haar gebed mij gezien….mooi ‘slank. Ik heb zo’n mooi gezicht nu al zei ze en dat beeld was daarom ook zo mooi. Wauw…..dit deed werkelijk wat met mij. Ik zweefde de rest van de dag op een mooie wolk rond, wie kon mij nog stuk krijgen? Ik zou mooi ‘slank’ worden…wanneer dat was alleen nog niet duidelijk. God hoorden ons bidden dus zeker, daarvan was ook voor die tijd wel overtuigd. Maar dit was voor mij wel een heel specifiek teken! Dit was iets dat ik echt nog nooit van mijn leven mee gemaakt had. Ik moest na deze ochtend ook nog sporten. Ik heb het daar met 1 van de meiden gedeeld. Ik had echt vleugels tijdens mijn oefeningen…kon net wat meer dan anders. Het was echt een wauw gevoel. Op kantoor de volgende dag met mijn directe collegaatje gedeeld. Ik ben er zo vol van….. Maar toch begrijp ik het dan niet dat het afvallen me niet lukt. Ik wil er niet te veel aandenken. Mijn lieve zoon was inmiddels al heel wat kilo’s kwijt, maar ik kon niet wat hij kon. Waarom nu niet? Je zou toch denken dat dit juist nu wel zou moeten kunnen nu er zo voor mij wordt gebeden. Maar ik laat mij niet het veld uit slaan. Ik blijf vertrouwen op God. Hij heeft dit beeld gegeven en daar hou ik mij aan vast ook al is het best wel moeilijk en bepaald het een groot deel van mijn leven. Meer dan eigenlijk iedereen van mij weet. Maar iedereen heeft zijn kruisje dus ik wil er ook niet te veel aandacht op vestigen.

Er verstreken wat weken totdat we voor de laatste keer van 2014 als Beth Moore groep bij elkaar kwamen. Het was weer een heerlijke ochtend. Fijne gesprekken en weer die gebedspunten. Toch ook maar deze keer gevraagd om gebed dat ik het tijdens de feestdagen goed kon volhouden om niet te veel te eten en snoepen. Elke keer hetzelfde gebedspunt voor mij….maar het is ook heel belangrijk voor mij. En dan hoor je dat 1 van de vrouwen heerlijk sport en op haar eten let en al 7 kilo is afgevallen. Tja dat vind ik dus heel moeilijk om te horen…. want zij is al niet dik….. Gewoon verder gaan, want mijn tijd komt…..maar wanneer????

Het was weer tijd om naar huis te gaan. Ik hoef nooit zo snel weg dus blijf altijd nog even na praten en ben daardoor wel vaak een van de laatste die weggaat. Zo ook deze keer. We waren nog met vier vrouwen over. We waren bezig om ons gereed te maken om weg te gaan. Toen een van de vrouwen tegen mij zei of ik al eens nagedacht had over een maagverkleining. Een maagverkleining? Dat was toch niets voor mij, daar kwam ik toch helemaal niet voor in aanmerking? De andere twee vrouwen bevestigden dit idee. Het was iets waar zij ook al een tijdje mee rondliepen maar niet echt wisten wanneer ze me dat zouden moeten zeggen. Een van hen werkt zelfs met een heel team die om deze ingreep instaan. Ze is voedingsdeskundige/diëtiste. Ze heeft al eerder gezegd dat ik altijd met haar kon praten als ik daar behoefde aan had. Ze hadden allemaal door dat mijn afvallen heel belangrijk voor mij is. En hadden ook intensief voor mij gebeden. Ze hadden alle drie ‘die maagverkleining’ in hun hoofd.
Daar stond ik dan in de gang met drie lieve zussen die mij vertelden dat ik eens moest nadenken over een maagverkleining. Nou ik zal je eerlijk zeggen dat ik me echt helemaal rotgeschrokken ben. Ik wist echt niet wat er met mij gebeurde. Wat moest ik hier nu weer mee. Dat ze heel oprecht waren daar twijfelde ik echt geen minuut aan. Maar dit was iets wat ik nooit en never verwacht had. En ik wist ook niet wat ik hier nu mee moest. Ik moest huilen en wist niet goed wat ik moest zeggen. Ze waren zo lief voor mij….. Ik moest nu echt weg want ik zou zo gaan sporten en wel twee keer achter elkaar. Hoe moest dat nu, na dit? Ik heb tegen de vrouwen gezegd dat ik het een plek zou geven en over na zou denken. Nu eerst maar sporten dat zou al moeilijk genoeg zijn. Ik heb niets gezegd tegen de meiden bij het sporten. Heb wel aangegeven dat ik een heftige ochtend achter de rug had en graag wilde sporten om even tot mijzelf weer te komen. Gelukkig kon ik dit keer heel lang sporten zodat ik lekker de tijd had om even tot rust te komen in mijn hoofd. Per telefoon wel even contact gehad met mijn partner want ik moest mijn verhaal even kwijt, helaas kon hij mij niet goed verstaan door de herrie zodat ik eigenlijk mijn verhaal niet kwijt kon. Thuis met de jongens erbij wilde ik het er niet over hebben. Eerst maar eens even een plek gegeven en dan nadenken of dit iets voor mij zou kunnen zijn…..

Pfff tja dit kan er dus gebeuren als mensen voor je gaan bidden. Er kunnen dingen uitkomen die jezelf nooit bedacht zou hebben. Ik had dit echt nooit bedacht en verwacht! Ik had/heb echt even de tijd nodig om dat wat er gebeurd is te verwerken.

Eerst ziet iemand mij ‘slank’ en dan komt het woord ‘maagverkleining’………HELP!!!

Liefs Ikkie

Happy-2105-lipstick-make-up-colorful